Muzy­ka w kom­na­tach ciszy – kon­cert Rafa­ła Mazu­ra „Prze­bu­dze­nie z wodą” (BUL­WART SZTUKI)

Jak połą­czyć ciszę z muzy­ką? Czy to jest w ogó­le moż­li­we? Wie­lu z nas postrze­ga ciszę jako abso­lut­ny brak dźwię­ku. W takim tonie piszą o niej m.in. poeci. W wier­szu Trzy naj­dziw­niej­sze sło­wa Wisła­wy Szym­bor­skiej czy­ta­my: „(…) Kie­dy wyma­wiam sło­wo Cisza, nisz­czę ją…”. Chcie­li­by­śmy jed­nak zapro­sić Pań­stwa do zanu­rze­nia się w tro­chę innej ciszy, tej, o któ­rej mówią współ­cze­śni akty­wi­ści i arty­ści dźwię­ko­wi, eko­lo­dzy aku­stycz­ni, oraz dale­ko­wschod­ni poeci: Buson – „Pół dnia słu­cham ciszy w olszy­nie z cyka­da­mi”, Basho – „Cisza. Lita ska­ła nabrzmia­ła woła­niem cykad”. Ta cisza, to zróż­ni­co­wa­na, ale i zrów­no­wa­żo­na audios­fe­ra świa­ta w jej nie­zwy­kle boga­tej róż­no­rod­no­ści, nie przy­gnia­ta­ją­ca swym hała­śli­wym cię­ża­rem, lecz pobu­dza­ją­ca do głęb­sze­go i aktyw­niej­sze­go doświad­cza­nia rzeczywistości. 

Żyje­my w epo­ce skła­da­nia świa­ta na nowo, z kawał­ków na któ­re został poroz­bi­ja­ny. Łączy­my prze­ci­wień­stwa, roz­my­wa­my ostre kształ­ty, zama­zu­je­my wyraź­ne gra­ni­ce, wycho­dzi­my poza utar­te sche­ma­ty i łamie­my wie­ko­we wzor­ce, prze­su­wa­my para­dyg­ma­ty kul­tu­ro­we i poznaw­cze – SŁUCHAMY.

Ambient – muzy­ka, aktyw­ność dźwię­ko­wa nie prze­sła­nia­ją­ca świa­ta, jest jego nie­zby­wal­nym, dźwię­ko­wym kom­po­nen­tem, bar­wą rze­czy­wi­sto­ści, wyła­mu­ją­cą się z hege­mo­nii ryt­mu, melo­dii, har­mo­nii i tra­dy­cyj­nych struk­tur muzycz­nych. Pod­czas spo­tkań, któ­re odbę­dą się pod hasłem „Muzy­ka w Kom­na­tach Ciszy” nawią­że­my do gene­zy gatun­ku i ter­mi­nu autor­stwa Eri­ka Satie: musi­que d’ameublement, któ­rym kom­po­zy­tor okre­ślił muzy­kę wpły­wa­ją­cą na nastrój słu­cha­cza, lecz nie absor­bu­ją­cą go na tyle, by prze­sła­nia­ła mu ota­cza­ją­cy go świat. Połą­czy­my muzy­kę ambient z pej­za­żem dźwiękowym. 

Zapro­sze­ni arty­ści będą gra­li w Kom­na­tach Ciszy – prze­strze­niach sonicz­nych wypeł­nio­nych brzmie­niem lokal­nej audios­fe­ry. To nie tyl­ko miej­sca, róż­ne i nie do koń­ca okre­ślo­ne, ale rów­nież two­rzo­ne przez nas mode­le i spo­so­by słu­cha­nia. Kom­nat Ciszy jest tyle, ilu jest słu­cha­ją­cych, któ­rzy potra­fią je stwo­rzyć. Aby nie „zanie­czysz­czać” natu­ral­nej audios­fe­ry dodat­ko­wym dźwię­kiem kon­cer­ty będą się odby­wa­ły w try­bie „silent music”, co ozna­cza, że będzie­my korzy­stać z przy­go­to­wa­nych wcze­śniej słu­cha­wek i mikrofonów. 

Każ­dy z zapro­szo­nych arty­stów zagra w wybra­nej loka­li­za­cji znaj­du­ją­cej się w prze­strze­ni Nowej Huty, o wybra­nej przez sie­bie porze dnia lub nocy. W ten spo­sób powsta­ną utwo­ry, któ­rych czło­wiek-muzyk tyl­ko czę­ścio­wo będzie auto­rem, ponie­waż towa­rzy­szyć mu będą „arty­ści” w posta­ci pej­za­żu dźwię­ko­we­go, zależ­ne­go od miej­sca i czasu. 

    Rafał Mazur
    kura­tor cyklu

Nie­dzie­la, 16 lip­ca / 6:30 

PRZE­BU­DZE­NIE Z WODĄ
ZALEW NOWO­HUC­KI

Rafał Mazur, muzyk i filo­zof. W swo­jej dzia­łal­no­ści arty­stycz­nej łączy muzy­kę impro­wi­zo­wa­ną, nagra­nia tere­no­we, sound­sca­pe com­po­si­tion i insta­la­cje dźwię­ko­we. W ramach pro­jek­tu „Wiel­ki Dźwięk nie brzmi” łączy aktyw­ność dźwię­ko­wą z zagad­nie­nia­mi poznaw­czy­mi. W ramach „Audios­fe­ry” two­rzo­nej w Domu Uto­pii – Mię­dzy­na­ro­do­wym Cen­trum Empa­tii pro­wa­dzi warsz­ta­ty słu­cha­nia pt. „Kon­cer­ty Głę­bo­kie­go Słu­cha­nia” i pra­cu­je nad stwo­rze­niem pierw­sze­go kra­kow­skie­go „Ogro­du Ciszy”. Od 2020 two­rzy pro­jekt „Wan­de­ring the Sound(scape)”, w ramach któ­re­go łączy swo­bod­ną impro­wi­za­cję zorien­to­wa­ną na dźwięk ze słu­cha­niem pej­za­żu dźwiękowego.

Ser­decz­ne podzię­ko­wa­nia za pomoc tech­nicz­ną w orga­ni­za­cji kon­cer­tów skła­da­my panu Pio­tro­wi Ron­du­dzie.

Zdję­cie z ubie­gło­rocz­nych Kon­cer­tów Głę­bo­kie­go Słu­cha­nia – fot. Domi­nik Stanisławski.

Zdję­cie Rafa­ła Mazu­ra – fot. Rafał Drewniany.