Dom Uto­pii powsta­je „za pło­tem” teatru, nie­da­le­ko tere­nów Mię­dzysz­kol­ne­go Ośrod­ka Spor­to­we­go „Wschód”.  Zaj­mie on daw­ne, nie­użyt­ko­wa­ne skrzy­dło budyn­ku Zespo­łu Szkół Elek­trycz­nych nr 2 w Kra­ko­wie, któ­re opu­sto­sza­ło w wyni­ku niżu demo­gra­ficz­ne­go. Teatr wziął prze­strzeń pod opie­kę w 2014 roku i sta­ła się ona miej­scem alter­na­tyw­nych pro­jek­tów arty­stycz­nych Łaź­ni. W minio­nych latach powsta­ła tu m.in. insta­la­cja „Szko­ła uto­pii” Mar­ka Chlan­dy i Mar­ci­na Chlan­dy czy spek­takl „Ostat­nie zwie­rzę­ta” w reży­se­rii Mag­dy Szpecht. Od 2019 roku trwa prze­bu­do­wa i moder­ni­za­cja budynku.

W Domu Uto­pii znaj­dą się pra­cow­nie rze­mio­sła i tech­nik arty­stycz­nych wypo­sa­żo­ne w naj­wyż­szej jako­ści sprzęt, prze­strzeń gale­ryj­na, sale spo­tkań, zaple­cze dla arty­stów rezy­den­tów oraz sze­reg roz­wią­zań ener­go­osz­częd­nych wspie­ra­ją­cych funk­cjo­no­wa­nie budyn­ku. Remon­to­wa­ny obiekt powięk­szy prze­strzeń Teatru Łaź­nia Nowa o 2200 m². Prze­bu­do­wa pod­kre­śli głów­ne walo­ry daw­ne­go budyn­ku szkol­ne­go, a uży­te nowo­cze­sne mate­ria­ły nawią­żą do indu­strial­nej histo­rii miej­sca i nie­od­le­głe­go Kombinatu.

Dom Uto­pii będzie prze­strze­nią otwar­tą i przy­ja­zną wszyst­kim odbior­com, ale – podob­nie jak sama Łaź­nia Nowa – będzie szcze­gól­nie pro­mo­wał sojusz pomię­dzy arty­sta­mi repre­zen­tu­ją­cy­mi róż­ne dzie­dzi­ny sztu­ki a miesz­kań­ca­mi Nowej Huty. Nie zabrak­nie pro­po­zy­cji dla mło­dzie­ży i stu­den­tów, senio­rów, osób zain­te­re­so­wa­nych ręko­dzie­łem i sztu­ką, osób poszu­ku­ją­cych nowych doświad­czeń i impul­sów poznaw­czych. Pro­gram Domu Uto­pii będzie wzmac­niał inte­gra­cję osób z róż­nych śro­do­wisk zawo­do­wych i spo­łecz­nych, osób peł­no­spraw­nych i osób z nie­peł­no­spraw­no­ścia­mi. Zadba­my o mię­dzy­na­ro­do­wy obieg myśli, zapra­sza­jąc do współ­pra­cy zagra­nicz­nych twórców.

Myśle­nie uto­pij­ne jest sil­nym impul­sem pro­ro­zwo­jo­wym, dla­te­go zamie­rza­my je w Domu Uto­pii z tro­ską pie­lę­gno­wać. W pro­gra­mie cze­ka­ją pro­jek­ty roz­wi­ja­ne w dia­lo­gu z prze­strze­nią Nowej Huty, w duchu wspól­no­ty i empa­tii, we współ­pra­cy pomię­dzy miesz­kań­ca­mi i twór­ca­mi – bowiem to oni będą wspól­nie pisać histo­rię nowe­go miej­sca. W pla­nach tak­że lokal­ne deba­ty, kur­sy spo­łecz­ne­go uni­wer­sy­te­tu, warsz­ta­ty twór­cze, któ­re pozwo­lą uczest­ni­kom pogłę­bić więź mię­dzy życiem codzien­nym a sztu­ką. A do tego wie­le pro­po­zy­cji edu­ka­cyj­nych i kul­tu­ral­nych wycho­dzą­cych poza sche­mat inte­rak­cji spo­łecz­nej, do któ­re­go przy­wy­kli­śmy. Czy­li dużo inno­wa­cyj­nych roz­wią­zań i twór­czych relacji.