Warsztaty Solidarności Międzygatunkowej

rys. Agnieszka Piksa

Działania w ramach Kongresu Sensorycznego inicjuje seria Warsztaty Solidarności Międzygatunkowej.

Kim są dziś mieszkańcy_mieszkanki Nowej Huty? Zadając sobie takie pytanie postanowiliśmy podjąć wyzwanie aktualizację tego pojęcia, uwzględniając nie tylko literalnie rozumianych nowych mieszkańców coraz bardziej wielokulturowej społeczności dzielnicy ale też, a może przed wszystkim – uwzględniając inne gatunki, współzamieszkujące z nami nowohucką przestrzeń a dotychczas pomijane w dyskursie dotyczącym dzielnicy. Rozpisany na szereg spotkań, warsztatów, działań performatywnych, wystawienniczych program badawczy będziemy realizować przy zaangażowaniu artystek i artystów, badaczek i badaczy, hobbystów – fascynatów i fascynatek nowohuckiej fauny i flory i nie tylko.

Re-connecting


Agnieszka Piksa w toku spotkań negocjacyjnych z specjalistami i amatorami różnych dziedzin, w tym z biologią pozornie nie związanych, opracuje publikację komiksową, stanowiącą rodzaj namysłu nie tyle nad tym co utracone ale ukierunkowaną prospektywnie na to, co w relacji człowieka z przyrodą można jeszcze uratować i naprawić. Zapraszamy do udziału w warsztatach koncepcyjnych z artystką – i Wy możecie stać się współautorkami_ami tego przewodnika!


Agnieszka Piksa – artystka sztuk wizualnych, rysowniczka, autorka komiksów, ilustracji i murali. Absolwentka wydziału grafiki Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie i Universitatea de Artă și Design din Cluj-Napoca w Rumunii. W swoich pracach cytuje literaturę piękną na równi z naukową, grając znaczeniami i nieporozumieniami. Interesuje ją zarówno tradycyjna narracja, jak i eksperymenty lingwistyczne. Jej prace reprezentowały Polskę podczas 31. Międzynarodowego Biennale Sztuki Współczesnej w São Paulo. Brała udział w wielu wystawach w Polsce i za granicą. W 2015 została nagrodzona w VII edycji konkursu „Spojrzenia 2015” organizowanym przez Zachętę – Narodową Galerię Sztuki. Mieszka i pracuje w Krakowie.

Na dębach rosną jabłka

Opowieść Liliany Zeic, która za punkt wyjścia podejmuje doświadczenie traumy, objawy długotrwałego stresu czy PTSD oraz sposoby cielesnego ich przepracowywania. Próba eksperymentalnego opowiadania o badaniach artystycznych prowadzonych przez autorkę, zaczynając od tytułowych jabłek na dębie, poprzez namysł nad feministycznymi i queerowymi aspektami doświadczania traumy. Towarzyszkami w tej podróży będą rośliny i ich podmiotowość, jak również namysł nad rolą opowiadania sobie nawzajem historii, ustnego przekazywania i dzielenia się opowieściami. 

Spotkanie o eksperymentalnym charakterze połączy w sobie storytelling, wykład performatywny, rozmowę, elementy warsztatowego doświadczenia (zapraszające osoby uczestniczące do współodczuwania/współtworzenie jego przebiegu). Pojawi się również kilka roślinnych towarzyszek tej podróży. 

Tytuł pochodzi z wiersza dla dzieci Jana Brzechwy pt ‘Na wyspach Bergamutach’ z 1945 roku, którego twórczość opisał w latach 50-tych anonimowy cenzor jako: ‘antropomorfizacja i to najgorszego gatunku.’ Wierszyk ten można nazwać rodzajem utopii, z góry nieudanej metafory, stanu niemożliwego do osiągnięcia. 

Tytułowe ‘jabłko na dębie’ jest jednak realnie istniejącą strukturą: jest to rodzaj galasu: tkanki roślinnej przetwarzanej i kontrolowanej przez nie-rośliny. Galasy to charakterystyczne struktury roślinne tworzone przez niektóre owady roślinożerne jako własne mikrosiedliska. Galls (z łac. galla, „dąb-jabłko”) lub cecidia (z greckiego kēkidion, cokolwiek co tryska).

Liliana Zeic (dawniej Liliana Piskorska) – artystka wizualna, doktora sztuk pięknych, queerowa feministka. 

W swojej praktyce artystycznej analizuje problematykę społeczną zperspektywy radykalnej wrażliwości, zajmuje się tematem queerowości i nieheteronormatywności oraz czerpie ze swoich doświadczeń wychowywania w regionie Europy Środkowo-Wschodniej. Pracuje z wideo, fotografią, obiektem oraz tekstem tworząc intermedialne i performatywne projekty oparte na badaniach artystycznych. Pod nazwiskiem Liliana Zeic tworzy od lutego 2020 roku. 

Prace Liliany Zeic znajdują się w kolekcjach prywatnych oraz publicznych głównych polskich ośrodków artystycznych, w tym Zachęty Narodowej Galerii Sztuki czy Muzeum Współczesnego Wrocław. 

#newsletter
Bądź na bieżąco