Zapra­sza­my na wysta­wę “city/sound/scape”

„Nowa odsło­na Arche­olo­gii Codzien­no­ści łączy to co wizu­al­ne z tym, co dźwię­ko­we, to co real­ne, z tym co sym­bo­licz­ne, a jed­nost­ko­we histo­rie zapra­sza do spo­tka­nia we wspól­nej prze­strze­ni” – mówi Mał­go­rza­ta Szy­dłow­ska zapra­sza­jąc na wysta­wę “city/sound/scape”. Wer­ni­saż odbę­dzie się już 1 grud­nia o godz. 18.00 w prze­strze­ni Małej Sce­ny Teatru Łaź­nia Nowa.

W przy­szłym roku Teatr Łaź­nia Nowa będzie obcho­dził 20-lecie swo­je­go ist­nie­nia. Nowa Huta od począt­ku była nie tyl­ko miej­scem, w któ­rym powstał teatr, ale rów­nież ser­cem i inspi­ra­cją wszyst­kich dzia­łań arty­stycz­nych Mał­go­rza­ty i Bar­to­sza Szydłowskich.

„Nową Hutę, czy­ta się jak mito­lo­gię grec­ką. Tutaj są ener­gie, tu jest hybris, tutaj są czy­ny hero­icz­ne, nie­ustę­pli­we prze­ciw­sta­wia­nie się wyro­kom fatum. Tutaj jest har­mo­nia i cha­os”. – powie­dział w jed­nym z wywia­dów Bar­tosz Szy­dłow­ski, dyrek­tor Teatru Łaź­nia Nowa.

Wysta­wa „Mia­sto ide­al­ne. Pierw­sze lata Nowej Huty na foto­gra­fiach H.Makarewicza i W.Pentala”, któ­rą może­cie zoba­czyć do koń­ca grud­nia w Domu Uto­pii, przy­po­mi­na nie tyl­ko o histo­rii Nowej Huty i dorob­ku zna­ko­mi­tych arty­stów-foto­gra­fi­ków, ale rów­nież o tym, jak waż­ne miej­sce zaj­mu­je Nowa Huta w nar­ra­cji pro­wa­dzo­nej przez Teatr Łaź­nia Nowa i Dom Uto­pii. To wstęp do jubi­le­uszu 20-lecia dzia­łal­no­ści Mał­go­rza­ty i Bar­to­sza Szy­dłow­skich w Nowej Hucie, pod­czas któ­re­go będzie­my pozna­wać to mia­sto i jego histo­rię na nowo.

Kolej­nym nowo­huc­kim pro­jek­tem, tym razem osa­dzo­nym w aktu­al­nym kon­tek­ście jest pro­jekt arty­stycz­no-badaw­czy “»Nowe topo­gra­fie« Nowej Huty”, sta­no­wią­cy dru­gą odsło­nę Arche­olo­gii Codzien­no­ści. 1 grud­nia o godz. 18.00 na Małej Sce­nie Teatru Łaź­nia Nowa będzie­cie mogli wejść w real­ną i sym­bo­licz­ną prze­strzeń nowo­huc­kich dźwię­ków, obra­zów i opo­wie­ści, zaty­tu­ło­wa­ną „city/sound/scape”, któ­rej auto­ra­mi są Simo­ne Ruess i Rafał Mazur.

Prze­czy­taj­cie co na temat tego pro­jek­tu napi­sa­ła Mał­go­rza­ta Szy­dłow­ska, dyrek­tor­ka ds. Domu Uto­pii – Mię­dzy­na­ro­do­we­go Cen­trum Empa­tii, kura­tor­ka pro­jek­tu Arche­olo­gia Codzienności:

Co się dzie­je, kie­dy otwie­ra­my archi­wa? Co się z nich wyła­nia, a co jest scho­wa­ne przed publicz­nym spoj­rze­niem i ska­za­ne na nie­obec­ność? Takie pyta­nia zadał fran­cu­ski filo­zof Jacqu­es Der­ri­da w swo­jej książ­ce „Gorącz­ka archi­wum”. Uwa­żał, że zasad­ni­czym celem reflek­sji nad archi­wum jest myśle­nie o przy­szło­ści jako tym, co w nie­ocze­ki­wa­nej for­mie dopie­ro ma nadejść.

Pod­czas pierw­szej edy­cji pro­jek­tu Arche­olo­gia Codzien­no­ści skon­cen­tro­wa­li­śmy się na domo­wych archi­wach nowo­hu­cian. Dali­śmy głos nale­żą­cych do nich przed­mio­tom, foto­gra­fiom, pamiąt­kom i rodzin­nym opo­wie­ściom. Wyni­ki naszych „badań” przed­sta­wi­li­śmy pod­czas poka­zów audio-wizu­al­nych w prze­strze­ni powsta­łe­go w 1955 r. Cepe­li­xu.

Pod­czas dru­giej edy­cji pro­jek­tu skon­cen­tro­wa­li­śmy się przede wszyst­kim na pamię­ci mia­sta. Jeśli nie ma jedy­nej słusz­nej i obiek­tyw­nej wer­sji histo­rii w odnie­sie­niu do osób i wyda­rzeń, to nie ma jej rów­nież w odnie­sie­niu do miej­sca jakim jest mia­sto. Postrze­ga­my je i zapa­mię­tu­je­my ina­czej, ina­czej też o nim opo­wia­da­my i się nim inspi­ru­je­my. Nowa odsło­na Arche­olo­gii Codzien­no­ści łączy to, co wizu­al­ne z tym, co dźwię­ko­we, to co real­ne, z tym co sym­bo­licz­ne, a jed­nost­ko­we histo­rie zapra­sza do spo­tka­nia we wspól­nej prze­strze­ni.

Rafał Mazur, muzyk i filo­zof, wyru­szył w podróż po Nowej Hucie, aby zare­je­stro­wać dźwię­ki z miejsc, któ­re po woli zni­ka­ją z audial­nej mapy tej czę­ści mia­sta. Simo­ne Rueß, artyst­ka wizu­al­na, któ­ra miesz­ka na co dzień w Ber­li­nie zapro­si­ła nowo­hu­cian do mobil­ne­go sto­łu, na któ­rym umie­ści­ła mapę Nowej Huty. Wspól­nie ryso­wa­li ścież­ki codzien­nych tras i ozna­cza­li waż­ne dla nich miej­sca. Wspól­nie sta­ra­li się też odpo­wie­dzieć na pyta­nie o to, czym jest dla nich dom. Czy to tyl­ko real­ne miej­sce w prze­strze­ni? Dla ilu z nich Nowa Huta jest domem? A może nosi­my nasze domy w sobie? Każ­de, poko­le­nie ma swo­ją wła­sną odpo­wiedź.

Zapra­szam Pań­stwa do real­nej i wyobra­żo­nej podró­ży po Nowej Hucie.  Miej­scu, któ­re dyna­micz­nie się zmie­nia i chce, aby te zmia­ny zapamiętać.

Trwa­ją­ca od 1989r. trans­for­ma­cja eko­no­micz­na i spo­łecz­na Nowej Huty, powsta­łej jako zapla­no­wa­ny odgór­nie, cało­ścio­wy pro­jekt urba­ni­stycz­no- spo­łecz­ny spo­wo­do­wa­ła cał­ko­wi­te prze­obra­że­nie sen­su i funk­cjo­nal­no­ści tego począt­ko­wo oddziel­ne­go mia­sta. Ewo­lu­ują­ca w kon­se­kwen­cji geo­gra­fia i postę­pu­ją­ce prze­bie­gu­no­wa­nie dziel­ni­cy Kra­ko­wa, pocią­ga za sobą zmia­nę dyna­mi­ki codzien­nej aktyw­no­ści oraz kie­run­ków prze­miesz­cza­nia miesz­kań­ców. Dale­ko idą­cym, nie­od­wra­cal­nym prze­obra­że­niom ule­ga rów­nież audios­fe­ra co wią­że się zarów­no z wyga­sza­niem indu­strial­ne­go kon­tek­stu jak i prze­obra­ża­niem funk­cji oraz sta­tu­su poszcze­gól­nych miej­skich przestrzeni.

Inter­dy­scy­pli­nar­ne dzia­ła­nie arty­stycz­no-badaw­cze dedy­ko­wa­ne jest „nowej topo­gra­fii” Nowej Huty, postę­pu­ją­cym zmia­nom funk­cjo­nal­no-spo­łecz­ny­mi w per­spek­ty­wie trans­for­ma­cji ustro­jo­wo-eko­no­micz­nej. Arche­olo­gia Codzien­no­ści posze­rza pole reflek­sja i prac badaw­czych ukie­run­ko­wa­nych na jeden z naj­młod­szych pol­skich pomni­ków histo­rii o jego nie­ma­te­rial­ny wymiar. Opar­ta na sze­ro­ko zakro­jo­nym dia­lo­gu arty­stycz­no-badaw­czym, pro­wa­dzo­nym przez Simo­ne Ruess i Rafa­ła Mazu­ra łączy wie­lo­płasz­czy­zno­wą reflek­sję i ana­li­zę wizu­al­ną z dedy­ko­wa­ną kra­jo­bra­zo­wi dźwię­ko­we­mu Nowej Huty przyj­mu­je for­mę hybrid- mapping.

Urze­czy­wist­nio­ne zosta­ło poprzez opra­co­wa­nie map wyobra­że­nio­wych przy udzia­le miesz­kań­ców dziel­ni­cy oraz ana­li­zę (i zapis) jej ewo­lu­ują­cej audios­fe­ry przy wspar­ciu mery­to­rycz­nym mię­dzy­na­ro­do­wych kolek­ty­wów badaw­czych Re-figu­ra­tion of Spaces(DE) oraz Ide­al City(PL).

Simo­ne Rueß jest artyst­ką sztuk wizu­al­nych. Szcze­gól­ne miej­sce w jej pra­cy zaj­mu­je pro­ble­ma­ty­ka prze­strze­ni miej­skiej i obser­wa­cja archi­tek­tu­ry w kon­tek­ście jej spo­łecz­ne­go funk­cjo­no­wa­nia. Ukoń­czy­ła stu­dia w Sta­atli­che Aka­de­mie der Bil­den­den Kün­ste w Stut­t­gar­cie. Jest sty­pen­dyst­ką pro­gra­mu DAAD oraz Cité Inter­na­tio­na­le des Arts w Pary­żu (2013). Jej pra­ce były pre­zen­to­wa­ne na wie­lu wysta­wach, m. in. w Gale­rii Stu­dio oraz Le Guern w Warszawie.

Rafał Mazur, muzyk i filo­zof. W swo­jej dzia­łal­no­ści arty­stycz­nej łączy muzy­kę impro­wi­zo­wa­ną, nagra­nia tere­no­we, sound­sca­pe com­po­si­tion i insta­la­cje dźwię­ko­we. W ramach pro­jek­tu „Wiel­ki Dźwięk nie brzmi” łączy aktyw­ność dźwię­ko­wą z zagad­nie­nia­mi poznaw­czy­mi. Two­rzy autor­ski pro­jekt filo­zo­ficz­ny „Liste­ning Phi­lo­so­phy” w któ­rym sta­ra się skon­stru­ować ramy moż­li­we­go sys­te­mu myślo­wo-poznaw­cze­go wypro­wa­dzo­ne­go ze spo­so­bu funk­cjo­no­wa­nia zmy­słu słu­chu i opi­sać cechy kul­tu­ry audio­cen­trycz­nej. W ramach Domu Uto­pii w 2022 r. zre­ali­zo­wał cykl Kon­cer­tów Głę­bo­kie­go Słu­cha­nia, a w 2023 r. był ini­cja­to­rem i kura­to­rem cyklu Muzy­ka w Kom­na­tach Ciszy.

Part­ner głów­ny pro­jek­tu: Method-Lab SFB 1265 “Re-Figu­ra­tion von Räu­men” Tech­ni­sche Uni­ver­si­tät Berlin

Współ­pra­ca: Aka­de­mia Muzycz­na w Kra­ko­wie, Insty­tu­tu Etno­lo­gii i Antro­po­lo­gii Kul­tu­ro­wej, Fun­da­cja Ima­go Mundi

Pro­jekt reali­zo­wa­ny przy wspar­ciu Fun­da­cji Współ­pra­cy Pol­sko-Nie­miec­kiej oraz Gmi­ny Miej­skiej Kraków

Fot. Hen­ryk Maka­re­wicz (kolek­cja Fun­da­cji Ima­go Mun­di), Artur Rakow­ski, Klau­dy­na Schu­bert, Domi­nik Stanisławski