Spo­tka­nia

„Nasłu­chi­wa­nie: inspiracje”

„Nasłu­chi­wa­nie: inspi­ra­cje” to cykl spo­tkań nale­żą­cych do pro­gra­mu Uni­wer­sy­te­tu Patrze­nia Teatrem, ale otwar­tych dla publicz­no­ści. Dla­cze­go nasłu­chi­wa­nie? Bo chce­my słu­chać zapro­szo­nych Gości, otwie­rać się na ich doświad­cze­nia i myśli. Dla­cze­go inspi­ra­cje” Bo wła­śnie one inte­re­su­ją nas naj­bar­dziej jako klucz do wspól­ne­go prze­ży­wa­nia praw­dzi­wej roz­mo­wy, wymia­ny spo­so­bów na teatr, sztu­kę, a przede wszyst­kim na otwar­tość i na świat i czy­sto ludz­kie doświad­cze­nie. Zbli­ża­jąc słu­cha­czy Uni­wer­sy­te­tu Patrze­nia Teatrem do teatral­nej prak­ty­ki łączy­my ją z ludź­mi, któ­rzy ją upra­wia­ją, wie­dząc, że nic w teatrze nie rodzi się samo, nie jest bez­oso­bo­we. Cykl „Nasłu­chi­wa­nie: inspi­ra­cje” wziął się z poczu­cia, że od uwię­zio­nej w ste­reo­ty­pie roz­mo­wy z Mistrzem bar­dziej war­to­ścio­wa jest goto­wość do prze­war­to­ścio­wań i otwar­cie na prze­wie­trza­nie utar­tych kano­nów. Stąd for­mu­ła spo­tkań zakła­da­ją­ca udział par Arty­stek i Arty­stów „prze­świe­tla­ją­cych się” nawza­jem w szcze­rej, nie­skrę­po­wa­nej dys­ku­sji, mode­ro­wa­nej przez kura­to­ra Uni­wer­sy­te­tu. Zapro­szo­nych gości wyróż­nia wraż­li­wość, wyjąt­ko­we doko­na­nia, wspól­na pra­ca kie­dyś albo dziś. Jed­nak dopie­ro pod­czas roz­mo­wy dowie­my się, co w isto­cie ich łączy, a co być może dzie­li. W tym wła­śnie tkwi sed­no nasłu­chi­wa­nia – niech te roz­mo­wy dla wszyst­kich będą bez żad­nych wstęp­nych warun­ków, za to z peł­nym wza­jem­nym zaufa­niem i otwar­to­ścią na naj­bar­dziej nie­ocze­ki­wa­ne wnioski.

6 mar­ca

Anna Augu­sty­no­wicz i Piotr Doma­lew­ski 

Jed­na z naj­wy­bit­niej­szych pol­skich reży­se­rek, wie­lo­let­nia sze­fo­wa Teatru Współ­cze­sne­go w Szcze­ci­nie sły­nie z wyjąt­ko­we­go podej­ścia do mło­dych arty­stów. Pro­wa­dząc wła­sne poszu­ki­wa­nia i roz­wi­ja­jąc swój styl nie uni­ka­ła dys­kret­ne­go pro­wa­dze­nia twór­ców, zasłu­gu­ją­cych na wspar­cie. Nie tra­ci­ła ich z oczy, gdy trze­ba słu­ży­ła radą, pozo­sta­wa­ła z nimi w sta­łym kon­tak­cie. Piotr Doma­lew­ski zagrał w reży­se­ro­wa­nym przez nią „Pie­szo” w gdań­skim Teatrze Wybrze­że i od tej pory wie­dział, że poja­wił się w jego życiu ktoś waż­ny. Potem porzu­cił aktor­stwo, skie­ro­wał w stro­nę kina, sta­jąc się jed­nym z naj­cie­kaw­szych reży­se­rów mło­de­go poko­le­nia, za swe fil­my „Cicha noc”, „Jak naj­da­lej stąd” i „Hia­cynt” zdo­by­wa­jąc kolej­ne nagro­dy. Kon­tak­tu z Anną Augu­sty­no­wicz jed­nak nie zanie­chał. Roz­mo­wa w UPT będzie oka­zją do spo­tka­nia dwóch pozor­nie odle­głych, a jed­nak bli­skich sobie ludz­kich światów. 

9 kwiet­nia

Domi­ni­ka Bed­nar­czyk i Rado­sław Krzyżowski 

Ona od lat jest jed­ną z naj­waż­niej­szych akto­rek kra­kow­skie­go Teatru Sło­wac­kie­go, w któ­rym stwo­rzy­ła wie­le róż­no­rod­nych ról, z tą może naj­waż­niej­szą – Kon­ra­da w „Dzia­dach” Ada­ma Mic­kie­wi­cza w reży­se­rii Mai Kle­czew­skiej. W spek­ta­klach Iwo­ny Kem­py poka­za­ła, że ma rzad­ki słuch na dra­ma­ty Ing­ma­ra Berg­ma­na („Roz­mo­wy pouf­ne”), nie prze­pusz­cza­ła też oka­zji, by ostrzej zaba­wić się for­mą. On to czo­ło­wa postać Naro­do­we­go Sta­re­go Teatru w Kra­ko­wie. Współ­pra­co­wał tam m.in. z Janem Kla­tą, Moni­ką Strzęp­ką i Wik­to­rem Rubi­nem. Rze­czy­wi­stość spra­wi­ła, że w swo­ich teatrach musie­li zde­rzyć się nie tyl­ko z mate­rią sztu­ki, ale wraz z cały­mi zespo­ła­mi wal­czyć o oca­le­nie nie­za­leż­no­ści pra­cy twór­czej, pra­wa do mówie­nia wła­snym gło­sem. Poroz­ma­wia­my o kosz­cie pono­szo­nym za takie wła­śnie upra­wia­nie aktor­stwa, o tym, jak w zamę­cie nie zatra­cić się jako arty­sta, jak wal­czyć o zespół i budo­wać go od środ­ka. Wresz­cie o życiu aktor­skie­go mał­żeń­stwa, któ­re oka­zję do sce­nicz­nej potycz­ki dosta­ło w Łaź­ni Nowej w spek­ta­klu „Miło­sna woj­na stu­le­cia”. Czy chcie­li­by wię­cej takich sposobności.

14 maja

Doro­ta Kolak i Doro­ta Roqueplo 

Doro­ta Kolak jest jed­ną z naj­wy­bit­niej­szych pol­skich akto­rek, od czte­rech dekad zwią­za­ną z gdań­skim Teatrem Wybrze­że. Stwo­rzy­ła tam wie­le wspa­nia­łych ról, m.in. w spek­ta­klach Grze­go­rza  Wiśniew­skie­go, Krzysz­to­fa Babic­kie­go, Moni­ki Pęci­kie­wicz, Jana Kla­ty, ostat­nio Ewe­li­ny Mar­ci­niak. Choć Wybrze­że sta­no­wi jej bazę, sta­le współ­pra­cu­je też Nowym Teatrem Krzysz­to­fa War­li­kow­skie­go, gra­jąc w nie­któ­rych jego przed­sta­wie­niach. Doro­ta Roqu­eplo to wybit­na kostiu­mo­graf­ka, uro­dzo­na we Fran­cji, ale od lat pra­cu­ją­ca w Pol­sce i dzie­lą­ca czas mię­dzy oba kra­je. Człon­ki­ni Pol­skiej Aka­de­mii Fil­mo­wej i Euro­pej­skiej Aka­de­mii Fil­mo­wej nie­mal nie scho­dzi z pla­nu fil­mo­we­go. Współ­pra­co­wa­ła m.in. z Krzysz­to­fem Krau­ze, Janem Koma­są, Kin­gą Dęb­ską, Lesz­kiem Dawi­dem, Anną Kaze­jak. Jak naro­dzi­ło się ich ludz­kie i arty­stycz­ne poro­zu­mie­nie? Jak widzą nawza­jem swe zawo­do­we wybo­ry? Czy kostiu­mo­graf­ka może zmie­nić aktor­kę, a aktor­ka moc­no wpły­nąć na kostiu­mo­graf­kę? O tym wszyst­kim poroz­ma­wia­my, szu­ka­jąc odpo­wie­dzi na pyta­nie, czy i jak Doro­ta Roqu­eplo i Doro­ta Kolak inspi­ru­ją się wzajemnie. 

11 czerw­ca

Andrzej Chy­ra i Jacek Poniedziałek

Pra­cu­ją w Nowym Teatrze Krzysz­to­fa War­li­kow­skie­go, zagra­li razem w wie­lu jego prze­sta­wie­niach. A jed­nak połą­czy­ło ich coś wię­cej niż przy­na­leż­ność do tego same­go zespo­łu. Ponie­dzia­łek mówi o Chy­rze, że jest jego aktor­skim wzor­cem metra z Sevres, praw­dzi­wym punk­tem odnie­sie­nia. A jak wyglą­da rela­cja w dru­gą stro­nę? Czy obaj akto­rzy wza­jem­nie się inspi­ru­ją, napę­dza­ją do poszu­ki­wań, „recen­zu­ją” swe doko­na­nia? W spo­tka­niu z cyklu „Nasłu­chi­wa­nie: inspi­ra­cje” pro­po­nu­je­my roz­mo­wę o mode­lach upra­wia­nia aktor­stwa, zaan­ga­żo­wa­niu w teatr i w rze­czy­wi­stość dooko­ła nas oraz o kosz­tach upra­wia­nia tego zawo­du. Bez znie­czu­la­nia, do koń­ca szczerze.

Spo­tka­nia z Domi­ni­kiem Stry­char­skim (4 mar­ca) i Mate­uszem Paku­łą (8 kwietnia)

W ramach Uni­wer­sy­te­tu Patrze­nia Teatrem zapla­no­wa­li­śmy tak­że otwar­te dla publicz­no­ści spo­tka­nia z Domi­ni­kiem Stry­char­skim, kom­po­zy­to­rem i mul­tiin­stru­men­ta­li­stą, nie­daw­nym lau­re­atem Pasz­por­tu Poli­ty­ki w kate­go­rii Teatr, sta­le współ­pra­cu­ją­cym z Teatrem Łaź­nia Nowa i współ­two­rzą­cym jego arty­stycz­ny wyraz, a tak­że z Mate­uszem Paku­łą, dra­ma­tur­giem i reży­se­rem, któ­re­go powsta­łe w Teatrze Łaź­nia nowa przed­sta­wie­nie „Lem vs. P.K. Dick” zdo­by­ło ostat­nio kil­ka nagród w pre­sti­żo­wym Ogól­no­pol­skim Kon­kur­sie na wysta­wie­nie Pol­skiej Sztu­ki Współczesnej.

Deba­ty

10 kwiet­nia

Dyrek­tor i jego narracja

Na ile dyrek­tor teatru narzu­ca pro­fil pro­wa­dzo­nej przez sie­bie insty­tu­cji, czy jego pro­gram, jego nar­ra­cja auto­ma­tycz­nie sta­je się wspól­na dla pra­cu­ją­cych tam arty­stów? Jaki dziś powi­nien być model two­rze­nia teatral­nej opo­wie­ści, aby otwo­rzyć się na publicz­ność i innych twór­ców? Czy to już zmierzch teatral­nych lide­rów i ich nar­ra­cji, a może nie unie­moż­li­wia to budo­wa­niu teatru jako demo­kra­tycz­nej wymia­ny myśli i poglą­dów? O tym będzie­my dys­ku­to­wać w pierw­szej deba­cie UPT z Woj­cie­chem Faru­gą (Teatr Pol­ski w Byd­gosz­czy), Doro­tą Igna­tjew (Teatr Nowy w Łodzi), Paw­łem Łysa­kiem (Teatr Powszech­ny w War­sza­wie), Pio­trem Sie­kluc­kim (Teatr Nowy Pro­xi­ma w Kra­ko­wie) i Bar­to­szem Szy­dłow­skim (Teatr Łaź­nia Nowa i Festi­wal Boska Kome­dia w Krakowie). 

12 czerw­ca

Teatr w przebudowie

Czy teatr w prze­bu­do­wie ozna­cza tyl­ko remont i pra­ce budow­la­ne? W jakim stop­niu dosłow­na prze­bu­do­wa teatru ozna­cza dziś zmia­nę mode­lu pra­cy, z jaki­mi wyzwa­nia­mi się wią­że i czy nie­sie za sobą koniecz­ność nowe­go zde­fi­nio­wa­nia mode­lu sce­ny? A może sto­imy dziś przed koniecz­no­ścią men­tal­nej prze­bu­do­wy teatru, cze­go ta real­na może stać się począt­kiem? I może sta­nie się ona wido­mym zna­kiem posze­rze­nia teatral­ne­go pola wal­ki?
O tym wszyst­kim w deba­cie Uni­wer­sy­te­tu Patrze­nia Teatrem dys­ku­to­wać będą Michał Kotań­ski (Teatr Żerom­skie­go w Kiel­cach), Anna Lewan­dow­ska (Nowy Teatr w War­sza­wie), Adam Orze­chow­ski (Teatr Wybrze­że w Gdań­sku), Nor­bert Rakow­ski (Teatr Kocha­now­skie­go w Opo­lu) i Mał­go­rza­ta Szy­dłow­ska (Dom Uto­pii, Teatr Łaź­nia Nowa w Krakowie).