Pro­wa­dzą­cy

Juliusz Chrzą­stow­ski

Aktor Naro­do­we­go Sta­re­go Teatru w Kra­ko­wie od 2003 roku, współ­pra­cu­ją­cy tak­że z kra­kow­skim Teatrem Nowym Pro­xi­ma i Teatrem Łaź­nia Nowa.

Ostat­nio moż­na go zoba­czyć w „Wese­lu” jako Gospo­da­rza i „Wro­gu ludu” jako dok­to­ra Stock­man­na (oba spek­ta­kle w reży­se­rii Jana Kla­ty), w „Nie-boskiej kome­dii. Wszyst­ko powiem Bogu” jako Orcia i w „Jeń­czy­nie” jako Pre­zy­den­ta (reży­se­ria Moni­ka Strzęp­ka), a tak­że jako Wiedź­mi­na-Tur­bo­le­chi­tę w spek­ta­klu pod tym samym tytu­łem (reży­se­ria Piotr Sie­kluc­ki) oraz w „Śnie­gu” jako Sunaya Zahi­ma (reży­se­ria Bar­tosz Szydłowski).

Wykła­dow­ca na Wydzia­le Aktor­skim Kra­kow­skiej Aka­de­mii Fry­cza-Modrzew­skie­go, współ­twór­ca i pro­wa­dzą­cy pro­jekt edu­ka­cyj­ny „Alche­mia Teatral­na” w Świdnicy.

Justy­na Elminowska

Sce­no­graf, kostiu­mo­graf, gra­fik. Ukoń­czy­ła Aka­de­mię Sztuk Pięk­nych w Kra­ko­wie: Wydział Gra­fi­ki oraz Sce­no­gra­fię na Wydzia­le Malar­stwa. Stu­dio­wa­ła tak­że w Weis­sen­see Kun­sthoch­schu­le w Berlinie. 

Współ­pra­cu­je z Yaną Ross (tak­że przy jej spek­ta­klach reali­zo­wa­nych poza Pol­ską), Evą Ryso­vą oraz Mate­uszem Paku­łą (ostat­nio przy wie­lo­krot­nie nagra­dza­nym spek­ta­klu Teatr Łaź­nia Nowa „Lem vs. P.K. Dick”) Jest autor­ką sce­no­gra­fii i kostiu­mów do naj­waż­niej­szych spek­ta­kli Artu­ra Tysz­kie­wi­cza. Pra­co­wa­ła tak­że z Jędrze­jem Pia­skow­skim), Woj­cie­chem Urbań­skim, Iwo­ną Kem­pą, Zbi­gnie­wem Brzo­zą, Jac­kiem Jabrzy­kiem, Julią Mark .

Zaj­mu­je się tak­że sce­no­gra­fią fil­mo­wą i tele­wi­zyj­ną. Jest autor­ką sce­no­gra­fii do dwóch spek­ta­kli tele­wi­zyj­nych z cyklu „Teatro­te­ka”: „Nie ma”, w reż. Nata­lii Soł­ty­sik oraz „Sła­bi” w reż. Arka­diu­sza Bie­drzyc­kie­go oraz przed­sta­wie­nia Teatru TV „Cena wła­dzy”

Lena Fran­kie­wicz

Reży­ser­ka, aktor­ka. Absol­went­ka Pań­stwo­wej Szko­ły Muzycz­nej II stop­nia w Toru­niu (1998) oraz Wydzia­łu Aktor­skie­go Pań­stwo­wej Wyż­szej Szko­ły Teatral­nej im. Sol­skie­go w Kra­ko­wie (2002). Jako aktor­ka nale­ża­ła do zespo­łów Wro­cław­skie­go Teatru Współ­cze­sne­go oraz Teatru Stu­dio w War­sza­wie, by z cza­sem sku­pić się pra­cy insce­ni­za­tor­ki. Jako reży­ser­ka debiu­to­wa­ła w 2009 r. autor­skim ⁶⁰⁄₀₉ w war­szaw­skim Teatrze Wytwór­nia, spek­ta­klem uzna­nym przez mie­sięcz­nik TEATR za debiut roku, któ­re­go kan­wę sta­no­wi­ły sce­na­riu­sze pol­skich fil­mów z lat sześć­dzie­sią­tych. Pra­co­wa­ła m.in. w teatrach Kali­szu, Pozna­niu, Toru­niu, gdzie zre­ali­zo­wa­ła „Rober­to Zuc­co” Kol­te­sa, War­sza­wie, Łodzi. W Teatrze Naro­do­wym w War­sza­wie przy­go­to­wa­ła świet­nie oce­nio­ne „Jak być kocha­ną” z Gabrie­lą Muska­łą w roli Feli­cji oraz „Pik­nik pod Wiszą­cą Ska­łą”. Ma na swo­im kon­cie tak­że spek­ta­kle dla dzie­ci, zre­ali­zo­wa­ła „Pla­stu­sio­wy pamięt­nik” Kow­nac­kiej na sce­nie Teatru Pol­skie­go im. Koniecz­ki w Byd­gosz­czy oraz „Zie­mian „Muraw­skie­go we Wro­cław­skim Teatrze Lalek. Przy­go­to­wa­ła spek­takl dla mło­dzie­ży – „Iwo­nę, księż­nicz­kę” Bur­bo­na Fer­tacz na sce­nie Teatru Powszech­ne­go im. Hüb­ne­ra w War­sza­wie. W Teatrze Tele­wi­zji wyre­ży­se­ro­wa­ła „Dolce Vita” Hole­wiń­skiej i Kowal­skie­go (spek­takl zre­ali­zo­wa­ny w ramach pro­jek­tu „Teatro­te­ka” Wytwór­ni Fil­mów Doku­men­tal­nych i Fabu­lar­nych) oraz kome­dię kry­mi­nal­ną „Inkar­no” wg nowe­li Bran­dy­sa (2019). Jest tak­że autor­ką inter­ne­to­we­go fil­mo­we­go cyklu AKTO­RZY / SENIO­RZY, skła­da­ją­ce­go się z roz­mów o teatrze z senior­ka­mi senio­ra­mi zawo­du aktor­skie­go. Jest lau­re­at­ką nagro­dy za reży­se­rię spek­ta­klu Kto znaj­du­je, źle szu­kał na 2. Kosza­liń­skich Kon­fron­ta­cjach Mło­dych m‑teatr (2011), zosta­ła tak­że wyróż­nio­na nagro­dą indy­wi­du­al­ną za reży­se­rię przed­sta­wie­nia „Pla­stu­sio­wy pamięt­nik” w Kon­kur­sie na Insce­ni­za­cję Daw­nych Dzieł Lite­ra­tu­ry Pol­skiej „Kla­sy­ka żywa” w War­sza­wie (2015). W maju 2021 autor­ski serial inter­ne­to­wy „Kro­ni­ki zara­zy”, w któ­rym zagra­ła głów­ną rolę wyróż­nio­ny został nagro­dą za naj­lep­szy pro­jekt teatral­ny w sie­ci, w kon­kur­sie DIG IT orga­ni­zo­wa­nym przez Insty­tut Teatral­ny w Warszawie.

Szy­mon Kloska

Kry­tyk i akty­wi­sta lite­rac­ki. O książ­kach opo­wia­da w radio i tele­wi­zji, cza­sa­mi pisu­je w pra­sie dru­ko­wa­nej i innej. Kura­tor pro­gra­mu Lem 2021. Wie­lo­let­ni pra­cow­nik Insty­tut Książ­ki, od stycz­nia 2017 roku zwią­za­ny z pro­gra­mem Kra­ków Mia­sto Lite­ra­tu­ry UNE­SCO. Rzecz­nik Nagro­dy Lite­rac­kiej Gdy­nia i kura­tor Festi­wa­lu Mia­sto Sło­wa, któ­ry towa­rzy­szy nagro­dzie. Od prze­szło deka­dy współ­pro­wa­dzi audy­cję „Piąt­ka z lite­ra­tu­ry” w RMF Clas­sic. Pro­wa­dził licz­ne pro­gra­my tele­wi­zyj­ne i audy­cje o lite­ra­tu­rze, m.in.: „WOK – Wszyst­ko o Kul­tu­rze”, „Książ­ki na Lato” i „Myśl­nik”. Obec­nie zwią­za­ny z „Nowym Tygo­dni­kiem Kul­tu­ral­nym”. Współ­twór­ca Festi­wa­lu Lite­ra­tu­ry dla Dzie­ci.  Od wie­lu lat pro­wa­dzi w Kra­ko­wie Dys­ku­syj­ne Klu­by Czy­tel­ni­cze – Reportaż.

Mate­usz Pakuła

Dra­ma­to­pi­sarz, dra­ma­turg, reży­ser teatral­ny. Wie­lo­krot­nie nagra­dza­ny za swo­je sztu­ki, adap­ta­cje i spek­ta­kle. Lau­re­at Gdyń­skiej Nagro­dy Dra­ma­tur­gicz­nej i Nagro­dy Spe­cjal­nej mie­sięcz­ni­ka „Teatr”. Wydał sześć ksią­żek z dra­ma­ta­mi. Jego naj­waż­niej­sze reali­za­cje teatral­ne w ostat­nim cza­sie to „Lem vs P. K. Dick” i „Plu­ton p‑brane” w Teatrze Łaź­nia Nowa w Kra­ko­wie oraz „Wie­lo­ryb the Glo­be”, w reży­se­rii Evy Ryso­vej. Jako dra­ma­turg i autor adap­ta­cji współ­two­rzył m.in. takie spek­ta­kle jak: „Śnieg” czy „Kon­for­mi­sta” w reży­se­rii Bar­to­sza Szy­dłow­skie­go, oraz „Woj­na pol­sko-ruska” i „Paw kró­lo­wej” w reży­se­rii Paw­ła Świąt­ka.  Książ­ka „Jak nie zabi­łem swo­je­go ojca i jak bar­dzo tego żału­ję” jest jego debiu­tem prozatorskim.

Rena­ta Piotrowska-Auffret

 jest cho­re­ograf­ką, per­for­mer­ką, artyst­ką nie­za­leż­ną. W swo­ich pra­cach wyko­rzy­stu­je narzę­dzia nowe­go tań­ca, sztuk per­for­ma­tyw­nych, dra­ma­tur­gii i teatru.

Pio­trow­ska inte­re­su­ję się cia­łem jako tema­tem i mate­rią. Kon­tem­plu­je współ­cze­sny świat poprzez czer­pa­nie inspi­ra­cji z intym­nych doświad­czeń, real­nych i fik­cyj­nych, osa­dzo­nych w danym kon­tek­ście spo­łecz­nym. Inte­re­su­je ją prze­wrot­ność rela­cji mię­dzy poli­ty­ka­mi ciał współ­cze­snych i histo­rycz­nych, mię­dzy publicz­nym i pry­wat­nym. Od roku 2014 two­rzy spek­ta­kle w serii pri­va­te pie­ces doty­czą­ce poli­tycz­no­ści kobie­ce­go ciała.

Pra­cu­je od 2007 roku. Jej ostat­nie spek­ta­kle to m.in. „Śmierć. Ćwi­cze­nia i waria­cje“ / 2014, „Wycie­ka ze mnie samo zło­to“ / 2017, „Wiem, uwiel­biasz zwię­dłe kwiaty”/ 2018 (prod. Teatr im.Słowackiego w Kra­ko­wie), „Rów­ni­na wątłych mięśni”/ 2019 (prod. Teatr Łaź­nia Nowa), „Dan­se Maca­bre” / 2021 (prod.Teatr Kocha­now­skie­go w Opo­lu), „As long as we dan­ce” / 2021 (Teatr Stu­dio Hrdi­nu w Pra­dze). Obec­nie przy­go­to­wu­je reali­za­cje „Oh flo­uri­shing pla­ces!” (KVS Brus­sels, San­tar­can­ge­lo Festi­val, Dans I Tron­de­lag, Teatr Łaź­nia Nowa) oraz „Gdzie kry­ją się zmy­sły?” (Nowy Teatr w War­sza­wie, Dans I Trondelag) .

Swo­je inter­dy­scy­pli­nar­ne spek­ta­kle pre­zen­to­wa­ła na festi­wa­lach w Pol­sce, Euro­pie, USA i Izra­elu. Współ­pra­co­wa­ła rów­nież ze świa­to­wej sła­wy twór­ca­mi, m.in. Micha­elem Schu­ma­che­rem i Nige­lem Charnockiem.

Prio­ry­te­to­wa artyst­ka pre­sti­żo­wej sie­ci Aero­wa­ves w roku 2017 (spek­takl „Śmierć. Ćwi­cze­nia i waria­cje“) oraz w roku 2019 (spek­takl „Wycie­ka ze mnie samo zło­to“). Jest sty­pen­dyst­ką Mini­ster­stwa Kul­tu­ry i Dzie­dzic­twa Naro­do­we­go pro­gra­mu “Mło­da Pol­ska” (2010) i pro­gra­mu „Sty­pen­dium Mini­stra” (2013).

Absol­went­ka Wydzia­łu Sztu­ki Lal­kar­skiej Aka­de­mii Teatral­nej w Bia­łym­sto­ku i Wydzia­łu Cho­re­ogra­fii w Cen­tre Cho­régra­phi­que Natio­nal de Montpellier. 

Domi­nik Strycharski

Kom­po­zy­tor, fle­ci­sta, woka­li­sta, impro­wi­za­tor, per­for­mer, nauczy­ciel i publi­cy­sta. Lau­re­at Pasz­por­tu Poli­ty­ki w kate­go­rii Teatr za „two­rzo­ne, nie­rzad­ko na żywo, muzycz­ne fonos­fe­ry, któ­re nie tyl­ko wyzna­cza­ją puls i odda­ją atmos­fe­rę spek­ta­kli, ale są jed­ny­mi z ich boha­te­rów i sce­nicz­ny­mi part­ne­ra­mi dla akto­rów i akto­rek”. Gra i kom­po­nu­je współ­cze­sny jazz w wie­lu odsło­nach, muzy­kę współ­cze­sną,  elek­tro­nicz­ną, post­hi­phop, noise, a tak­że róż­ne odmia­ny muzy­ki impro­wi­zo­wa­nej. Nagrał ponad 30 albu­mów w bar­dzo róż­nych skła­dach. Jest twór­cą i zało­ży­cie­lem zespo­łu Pul­sa­rus, łączą­ce­go jazz z zaawan­so­wa­ną elek­tro­ni­ką a tak­że Core, Pro­phe­tic Fall, Myriad Duo. Współ­pra­co­wał z taki­mi arty­sta­mi  jak Miko­łaj Trza­ska, Agu­sti Fer­nan­dez, Rafał Mazur, Noel Lean­dre Nuria Ando­ra, Woj­ciech Waglew­ski, Adam Pie­roń­czyk, Jan Peszek, Bar­ba­ra Drąż­kow­ska. Jako twór­ca skom­po­no­wał róż­no­rod­ną sty­li­stycz­nie muzy­kę do prze­szło 90 spek­ta­kli i pro­jek­tów takich twór­ców sce­nicz­nych, jak Paweł Łysak, Bar­tosz Szy­dłow­ski, Michał Zada­ra, Paweł Świą­tek, Woj­tek Klemm, Kata­rzy­na Radu­szyń­ska, Jan Peszek, Anna Bado­ra, Woj­tek Urbań­ski, Kuba Rosz­kow­ski i wie­lu innych. W 2019 pre­mie­rę miał kre­atyw­ny doku­ment „Sym­fo­nia Fabry­ki Ursus”, w któ­rym jego muzy­ka peł­ni ogrom­ną rolę. W 2020 pre­mie­rę na Docs Aga­inst Gra­vi­ty miał pre­mie­rę film „Jesz­cze Zdą­żę” z muzy­ką Strycharskiego.Współzałożyciel teatru Bre­ton­caf­fe. Od roku 1998 two­rzy (jako kom­po­zy­tor i wyko­naw­ca) wie­lo­wy­mia­ro­wy pro­jekt solo­wy Domi­ni­stry, łączą­cy współ­cze­sną muzy­kę elek­tro­nicz­ną, post­hi­phop, per­for­man­ce, noise i elek­tro-ambient. Jest twór­cą jedy­ne­go na świe­cie dzien­ni­ka dźwię­ko­we­go, któ­re­go kolek­cja obej­mu­je dziś pra­wie 500 utworów.

Z DJ’em CueFx współ­two­rzył pro­du­cenc­ki BandFx któ­ry ma na kon­cie kil­ka albu­mów. Był rów­nież współ­twór­cą wie­lu innych zespo­łów jaz­zo­wych i postroc­ko­wych. Współ­pra­cu­je na sta­łe z Teatrem Akt wystę­pu­jąc regu­lar­nie w Pol­sce i za gra­ni­cą ze spek­ta­kla­mi „Ikar”, „Poza Cza­sem”, „Pla­ne­ta Róż” i „Fan­to­my”. Od 2007 roku pro­wa­dzi swo­ją stro­nę i bloga:

http://www.doministry.blogspot.com

Jacek Wakar

Kura­tor pro­gra­mu Uni­wer­sy­te­tu Patrze­nia Teatrem 2021–22. Kry­tyk teatral­ny, były kie­row­nik redak­cji publi­cy­sty­ki kul­tu­ral­nej „Dwój­ki” Pol­skie­go Radia oraz szef dzia­łów kul­tu­ry „Dzien­ni­ka Pol­ska-Euro­pa-Świat” i „Prze­kro­ju”. Selek­cjo­ner Festi­wa­lu Boska Kome­dia, juror wie­lu kra­jo­wych i mię­dzy­na­ro­do­wych festi­wa­li teatral­nych oraz War­szaw­skiej Pre­mie­ry Lite­rac­kiej. Współ­pro­wa­dzą­cy Nowy Tygo­dnik Kul­tu­ral­ny.  Autor ksią­żek „Przy­cza­jo­ny geniusz. Janusz Gajos. 21 opo­wie­ści” i „Zawód: aktor”.