WARSZ­TA­TY, WYKŁA­DY, SPACERY

WEEK­END: 14–16 kwietnia

Warsz­ta­ty: O soju­szu poezji i ekologii

Pro­wa­dze­nie: Julia Fie­dor­czuk

Myśle­nie o soju­szu poezji i eko­lo­gii – myśle­nie poezji z eko­lo­gią, rozu­mia­ną pre­cy­zyj­nie, jako wie­dza o pla­ne­tar­nym domu – nie musi pole­gać na wyszu­ki­wa­niu wier­szy na tema­ty „eko­lo­gicz­ne”, wier­szy o „natu­rze” czy też wier­szy „zaan­ga­żo­wa­nych”. Cie­ka­wiej jest pomy­śleć o poezji jako o szcze­gól­nej for­mie obco­wa­nia ze świa­tem, dzię­ki któ­rej pogłę­bia­my świa­do­mość rela­cyj­no­ści nasze­go ludz­kie­go „ja”. Pierw­sze pra­wo eko­lo­gii gło­si, że wszyst­ko wią­że się ze wszyst­kim innym. To samo pra­wo obo­wią­zu­je w wier­szu będą­cym, zgod­nie z żar­to­bli­wą defi­nicj Wil­lia­ma Car­lo­sa Wil­liam­sa, „maszyn­ką zro­bio­ną ze słów”. Pod­czas zajęć prze­czy­ta­my kil­ka wier­szy Wil­liam­sa, ale też Marian­ne Moore, Eli­za­beth Bishop, Jane Hir­sh­field i Inger Chri­sten­sen. Nie­spiesz­na lek­tu­ra będzie ćwi­cze­niem z uważ­no­ści, po któ­rym przej­dzie­my do ćwi­czeń z twór­cze­go pisa­nia – nie nasta­wio­nych jed­nak na cel (tekst, któ­ry ma powstać), tyl­ko na proces.

Warsz­ta­ty: Mię­dzy bez­sil­no­ścią a dzia­ła­niem, czy­li co psy­cho­lo­gia mówi o naszych reak­cjach na kry­zys klimatyczny

Pro­wa­dze­nie: Joan­na Grzy­ma­ła-Mosz­czyń­ska

Pod­czas spo­tka­nia poroz­ma­wia­my o psy­cho­lo­gicz­nych aspek­tach kry­zy­su kli­ma­tycz­ne­go. Roz­pocz­nie­my dzień uważ­nym spa­ce­rem w nowo­huc­kiej przy­ro­dzie, aby ucie­le­śnić to, o czym będzie­my roz­ma­wiać. Póź­niej poroz­ma­wia­my o tym, jakie emo­cje poja­wia­ją się w kon­tek­ście wie­dzy na temat kry­zy­su kli­ma­tycz­ne­go i jego doświad­cza­nia. Zasta­no­wi­my się też nad poję­cia­mi, któ­re poja­wia­ją się w nar­ra­cji wokół kli­ma­tu, taki­mi jak kli­ma­tycz­ne depre­sja, żało­ba czy lęk. Zasta­no­wi­my się też nad tym, co spra­wia, że ludzie chcą (lub nie) wspól­nie dzia­łać na rzecz chro­nie­nia przy­ro­dy i kli­ma­tu, a tak­że jak może­my dbać o sie­bie, gdy zaj­mu­je­my się tym tematem. 

Arche­olo­gia Codzienności

Pro­wa­dze­nie: Mał­go­rza­ta Szydłowska

Domy są zwy­kle peł­ne przed­mio­tów. Więk­szość z nich peł­ni funk­cje użyt­ko­we, ale każ­dy z nas ma w swo­jej prze­strze­ni arte­fak­ty, do któ­rych mamy oso­bi­sty sto­su­nek. W 2022 r. Dom Uto­pii – Mię­dzy­na­ro­do­we Cen­trum Empa­tii zachę­ci­ło miesz­kań­ców Nowej Huty do otwar­cia domo­wych archi­wów w któ­rych prze­cho­wu­ją rodzin­ne pamiąt­ki i foto­gra­fie, i podzie­le­nia się zwią­za­ny­mi z nimi wspo­mnie­nia­mi i opo­wie­ścia­mi. Na pod­sta­wie prze­ka­za­nych mate­ria­łów powsta­ły poka­zy audio­wi­zu­al­ne oraz wysta­wa, któ­re sta­no­wią nie tyl­ko zapis jed­nost­ko­wych histo­rii, ale są rów­nież świa­dec­twem zbio­ro­wej pamię­ci dziel­ni­cy i śla­dem po ludziach, i miej­scach któ­rych obec­ność zacie­ra upły­wa­ją­cy czas. Wśród nich są m.in. miej­sca zwią­za­ne z przy­ro­dą, któ­ra jest żywym świa­dec­twem (nie)obecności. Kura­tor­ka Arche­olo­gii Codzien­no­ści opo­wie o idei pro­jek­tu i jego licz­nych kon­tek­stach. Uczest­ni­cy spo­tka­nia zoba­czą rów­nież frag­men­ty wysta­wy i poka­zy audio­wi­zu­al­ne, któ­re zabio­rą ich do histo­rii, któ­re uda­ło się oży­wić i ocalić.

„Naj­więk­szy poten­cjał dostrze­gam w przed­mio­tach, któ­re wyda­ją się na pozór mało istot­ne, bo pocho­dzą z ryt­mu codzien­no­ści, któ­ry powta­rza się w czę­sto nie­zau­wa­żo­ny spo­sób. Ten porzą­dek lubi skry­wać rze­czy nie­wy­po­wie­dzia­ne, odło­żo­ne w cza­sie, ukry­wa­jąc zawar­ty w nich duży ładu­nek emo­cjo­nal­ny. Poszu­ki­wa­nie tego co ukry­te jest naj­więk­szym wyzwa­niem dla arche­olo­ga codzien­no­ści”. – mówi Mał­go­rza­ta Szydłowska. 

Spa­cer nowo­huc­ki śla­dem Arche­olo­gii Codzienności

Pro­wa­dze­nie: Łukasz Trzciń­ski

Nowa Huta to szcze­gól­nie labo­ra­to­rium. Z jed­nej stro­ny odgór­nie zaini­cjo­wa­ne, cało­ścio­we doświad­cze­nie urba­ni­stycz­ne jak i spo­łecz­ne a jed­no­cze­śnie per­spek­ty­wy indy­wi­du­al­nych doświad­czeń miesz­kań­ców, któ­rych głos był uwzględ­nia­ny na kolej­nych eta­pach ewo­lu­cji. Ma to swo­je kon­se­kwen­cje współ­cze­śnie – Nowa Huta jest obec­nie naj­bar­dziej żywą dziel­ni­cą Kra­ko­wa w polu akty­wi­zmu spo­łecz­ne­go, moż­na zary­zy­ko­wać tezę, że to miesz­kań­cy zarzą­dza­ją współ­cze­snym wize­run­kiem dziel­ni­cy. Spa­ce­ro­wać będzie­my tro­pem miejsc, w któ­rych obra­zie miesz­kań­cy mie­li swój klu­czo­wy udział.

WEEK­END: 28–30 kwietnia

Biblio­te­ka oddechów

Pro­wa­dze­nie: Anna Nacher 

Co, gdy­by nasza świa­do­ma prak­ty­ka odde­cho­wa mia­ła za cel ofia­ro­wa­nie każ­de­go odde­chu ludziom i innym isto­tom duszą­cym się z powo­du kata­strof eko­lo­gicz­nych, nie­rów­no­ści spo­łecz­nych, dys­kry­mi­na­cji, degra­da­cji emo­cjo­nal­nej, bez­na­dziei i samot­no­ści? Biblio­te­ka Odde­chów pod­kre­śla, że wymia­na odde­chów – ofia­ro­wa­nie wła­sne­go odde­chu i słu­cha­nie odde­chów innych – jest rów­nież prak­ty­ką intym­no­ści w ska­li glo­bal­nej. Odróż­nia­ją nas kon­tek­sty eko­no­micz­ne, poli­tycz­ne, eko­lo­gicz­ne i spo­łecz­ne, ale wszy­scy oddy­cha­my, nie­uchron­nie współ­od­dy­cha­jąc z całą sie­cią życia na Zie­mi, zależ­ną od niej i sple­cio­ną z orga­ni­zma­mi w róż­nych ska­lach i sta­nach skupienia.

Meta­fo­ry i wyobraź­nia klimatyczna

Pro­wa­dze­nie: Maciej Rosiń­ski 

Efekt cie­plar­nia­ny, ślad węglo­wy, gra­ni­ce pla­ne­tar­ne, zaso­by natu­ral­ne, pre­sja wywie­ra­na na śro­do­wi­sko – to tyl­ko nie­któ­re meta­fo­rycz­ne sfor­mu­ło­wa­nia powszech­nie uży­wa­ne do opi­su zmian kli­ma­tu. Choć wyda­wać się mogą utar­te, ich rola nie ogra­ni­cza się do efek­tów reto­rycz­nych przy­cią­ga­ją­cych uwa­gę. W trak­cie spo­tka­nia poroz­ma­wia­my o tym jak meta­fo­ry kształ­tu­ją nasze rozu­mie­nie pojęć abs­trak­cyj­nych, nie­za­leż­nie od tego czy wyko­rzy­stu­je je poezja czy nauka. Nawet bar­dzo kon­wen­cjo­nal­ne figu­ry języ­ka zawdzię­cza­ją swe ist­nie­nie ucie­le­śnio­nej wyobraź­ni, któ­rej sche­ma­ty pozwa­la­ją nam bie­gle poru­szać się w świe­cie pojęć abs­trak­cyj­nych. Meta­fo­ra śla­du węglo­we­go to nie tyl­ko licz­bo­wy wskaź­nik kon­sump­cji, ale też klucz do całe­go sze­re­gu pojęć takich jak odpo­wie­dzial­ność, moral­ność, przy­czy­na i sku­tek. Meta­fo­ra efek­tu cie­plar­nia­ne­go to zarów­no model dydak­tycz­ny, jak i obraz pozwa­la­ją­cy wycią­gać praw­dzi­we jak i fał­szy­we wnio­ski. Ani deba­ta publicz­na, ani nauka, ani nawet myśle­nie samo w sobie, nie mogą obyć się bez meta­for wyja­śnia­ją­cych dzia­ła­nie kli­ma­tu. Jako użyt­kow­ni­cy języ­ka może­my nato­miast przyj­rzeć się tym meta­fo­rom bli­żej, aby roz­po­znać ich funk­cje, zoba­czyć ich ładu­nek emo­cjo­nal­ny, odczy­tać ich kon­se­kwen­cje, i zauwa­żyć momen­ty, gdy spro­wa­dza­ją nasze myśle­nie na manowce.

„Zmień to, jak słu­chasz i słu­chaj, jak się zmie­niasz” – słu­cha­nie, pozna­nie i eko­lo­gia akustyczna

Pro­wa­dze­nie: Rafał Mazur 

Słu­cha­nie w cią­gu ostat­nich kil­ku dekad sta­ło się przed­mio­tem zain­te­re­so­wa­nia arty­stów i naukow­ców jako alter­na­tyw­ny, wzglę­dem oku­lo­cen­trycz­ne­go, model pozna­nia. Pod koniec XX wie­ku zaczę­to nawet mówić o „kul­tu­rze zorien­to­wa­nej na dźwięk” a wie­lo­dzie­dzi­no­we bada­nia doty­czą­ce słu­cha­nia ujaw­ni­ły i opi­sa­ły jego róż­no­rod­ność, zło­żo­ność i istot­ną rolę w per­cep­cji mul­ti­sen­so­rycz­nej. Warsz­ta­ty pogłę­bio­ne­go i bli­skie­go słu­cha­nia to doświad­cze­nie zmie­nia­ją­ce per­spek­ty­wę poznaw­czą i odkry­wa­ją­ce bogac­two i wie­lo­wy­mia­ro­wość per­cy­po­wa­nej rze­czy­wi­sto­ści. Jako że zmy­sły ludz­kie dzia­ła­ją kom­ple­men­tar­nie, wraz ze zmia­ną (pogłę­bie­niem) modelu/sposobu słu­cha­nia, mamy do czy­nie­nia z „poru­sze­niem” cało­ści apa­ra­tu zmy­sło­wo-poznaw­cze­go. Uczest­ni­cy warsz­ta­tów słu­cha­nia czę­sto mówią o tym, że wraz ze zmia­ną per­cep­cji aural­nej nastą­pi­ła zmia­na widze­nia, czy w ogó­le percepcji.

Żyje­my obec­nie w naj­gło­śniej­szych cza­sach, w jakich przy­szło żyć czło­wie­ko­wi. Ota­cza nas ogłu­sza­ją­cy hałas, powo­du­ją­cy zło­żo­ne pro­ble­my zdro­wot­ne i poznaw­cze. Celem warsz­ta­tów słu­cha­nia jest prze­kro­cze­nie naszych przy­zwy­cza­jeń słu­cho­wych, któ­re ukształ­to­wa­ne w nie­zwy­kle gło­śnym śro­do­wi­sku, w znacz­nej mie­rze są skon­stru­owa­ne z mecha­ni­zmów igno­ro­wa­nia dźwię­ków. Nie­ste­ty, wypra­co­wa­ny w takich warun­kach model słu­cha­nia rów­no­cze­śnie ogra­ni­cza nasz sys­tem myślo­wo-poznaw­czy, powo­du­jąc, iż w coraz uboż­szy spo­sób doświad­cza­my ota­cza­ją­cej nas rze­czy­wi­sto­ści. Eko­lo­gia aku­stycz­na wycho­dząc od pro­ble­mu hała­su i spo­so­bu słu­cha­nia jako mode­lu doświad­cza­nia rze­czy­wi­sto­ści zada­je pyta­nie o kształt świa­ta, któ­ry stwo­rzy­li­śmy i spo­sób nasze­go bycia w nim.

WEEK­END: 19–21 maja

Warsz­ta­ty teatralne

Pro­wa­dze­nie: Mał­go­rza­ta Lech i Mar­ta Pawlik

Pod­czas warsz­ta­tów Słu­chacz­ki i Słu­cha­cze Eko­po­ety­ki sta­ną się Uczest­ni­ka­mi, oso­ba­mi per­for­mer­ski­mi – two­rzą­cy­mi, dzia­ła­ją­cy­mi. To co codzien­ne i zwy­kłe w naszym kon­tak­cie z oto­cze­niem, w naszej fizycz­no­ści, cie­le­sno­ści i ruchu, sta­nie się poetyc­kie. W pra­cy warsz­ta­to­wej posta­wi­my na uru­cho­mie­nie fizycz­nej ener­gii; wydo­by­wa­nie twór­cze­go poten­cja­łu. W atmos­fe­rze swo­bod­nej twór­czej zaba­wy, będzie­my two­rzyć poetyc­kie zna­cze­nia i zda­rze­nia czer­piąc z indy­wi­du­al­nej i wspól­no­to­wej obec­no­ści, z bycia tu i teraz. Wyko­rzy­stu­jąc narzę­dzia z pogra­ni­cza teatru i per­for­man­su, wsłu­chu­jąc się w prze­strzeń, w któ­rej się znaj­dzie­my, a rów­no­cze­śnie w wewnętrz­ną melo­dię każ­de­go z nas poszu­ka­my nowej, świe­żej per­spek­ty­wy wyra­ża­nia tego, co jest moż­li­we do wyra­że­nia w danej chwi­li. Wycho­dząc od kon­kre­tu przed­mio­tu, frag­men­tu natu­ry, posłu­gu­jąc się cia­łem, pobu­dzi­my wyobraź­nię i prze­sta­wi­my naszą zmy­sło­wą per­cep­cję i eks­pre­sję na inne ryt­my i nowe tory. Z codzien­nych, zwy­cza­jo­wych na eko-poetyckie.

Nie­wi­dzial­na meto­da. Prak­ty­ki nauko­we w dzia­ła­niach insty­tu­cji publicznych

Pro­wa­dze­nie: Alek­san­dra Gołdys 

W obsza­rze wyzwań kli­ma­tycz­nych insty­tu­cje publicz­ne mie­rzą się dziś z bar­dzo wyso­ką zło­żo­no­ścią pro­ble­mów, skom­pli­ko­wa­ną struk­tu­rą zależ­no­ści róż­nych czyn­ni­ków oraz – według badań nauko­wych – bar­dzo kon­kret­nym hory­zon­tem cza­so­wym. W wie­lu obsza­rach poli­tyk publicz­nych trwa­ją wysił­ki nad stwo­rze­niem nowych, sku­tecz­niej­szych spo­so­bów dzia­ła­nia, któ­rych celem jest reago­wa­nie na kry­zys kli­ma­tycz­ny, inten­sy­fi­ko­wa­ne są pra­ce nad szu­ka­niem roz­wią­zań i nowych form inter­wen­cji pań­stwa i ryn­ku. W trak­cie spo­tka­nia pro­wa­dzą­cy poka­że kon­kret­ne spo­so­by uży­wa­nia kon­cep­cji i teo­rii pocho­dzą­cych z socjo­lo­gii i nauk spo­łecz­nych w prak­ty­ce dzia­ła­nia insty­tu­cji. Prze­śle­dzi­my w jaki spo­sób uży­wa­na jest teo­ria sys­te­mów i zmia­ny sys­te­mo­wej w prak­ty­ce pro­jek­to­wa­nia mode­li inter­wen­cji. Przed­sta­wi­my kon­kret­ne przy­kła­dy pro­jek­to­wa­nia i uży­wa­nia kon­cep­cji labo­ra­to­rium w reali­za­cji poli­tyk kli­ma­tycz­nych. Pro­wa­dzą­cy sku­pi się przede wszyst­kim na roli i uży­ciu eks­pe­ry­men­tu i warun­ków do eks­pe­ry­men­to­wa­nia jako waż­ne­go ele­men­tu skła­do­we­go nowych poli­tyk kli­ma­tycz­nych. Poka­że w jaki spo­sób rozu­mia­ne są kon­cep­cje „par­ty­cy­pa­cji oby­wa­tel­skiej” i jaką peł­nią rolę w pro­jek­to­wa­nych poli­ty­kach kli­ma­tycz­nych. Prze­ana­li­zu­je­my rela­cję pań­stwa, ryn­ku i oby­wa­te­li oraz ich wza­jem­ne­go współ­od­dzia­ły­wa­nia. Opi­sze­my zysku­ją­cą na popu­lar­no­ści tech­ni­kę pra­cy badaw­czej w prak­ty­ce insty­tu­cji zwa­nej „sen­se­ma­king”, będą­cą spe­cy­ficz­ną for­mą uprosz­czo­ne­go dzia­ła­nia quasi-nauko­we­go zastę­pu­ją­ce­go dzia­ła­nia ewa­lu­acyj­ne i pozwa­la­ją­ce­go na szyb­kie two­rze­nie „wspól­nej wie­dzy” akto­rów uczest­ni­czą­cych w pro­ce­sie poli­tycz­nym. Posta­ra­my się odpo­wie­dzieć na pyta­nie czy taki spo­sób uży­wa­nia socjo­lo­gii jest szan­są na poka­zy­wa­nie jej sku­tecz­no­ści w neu­tra­li­za­cji dycho­to­mii „teo­ria – prak­ty­ka”, czy raczej spe­cy­ficz­nie błęd­nym typem rela­cji mię­dzy poli­ty­ką a nauką.

Pre­lek­cja na temat muzy­ki „Czwar­te­go Świa­ta” i sesja słuchania

Pro­wa­dze­nie: Grze­gorz Czemiel 

Nurt „Fourth World”, zapo­cząt­ko­wa­ny przez ame­ry­kań­skie­go trę­ba­cza Jona Has­sel­la, łączy tra­dy­cyj­ną ducho­wość (wią­za­ną z „trze­cim świa­tem”) z eks­pe­ry­men­tal­ną tech­ni­ką gry oraz muzy­ką elek­tro­nicz­ną („pierw­szym” świa­tem). Muzy­ka tego rodza­ju odcho­dzi od hory­zon­tal­ne­go wymia­ru, uwy­pu­kla­ją­ce­go melo­dycz­ność, na rzecz wymia­ru wer­ty­kal­ne­go, czy­li bar­wy i ener­gii kon­kret­nej chwi­li, w któ­rej odkryć moż­na wie­le warstw brzmie­nio­wych. Jest to muzy­ka, któ­re nie pro­wa­dzi nar­ra­cji, ale two­rzy miej­sce dla myśli, pod­wa­ża­jąc przy tym ist­nie­nie uprzy­wi­le­jo­wa­nych spo­sób słu­cha­nia. Wywo­dząc się z nur­tu ambient, któ­re­go korze­nie się­ga­ją impre­sjo­ni­zmu i kon­kre­ty­zmu, muzy­ka z „czwar­te­go świa­ta” zapra­sza do słu­cha­nia opar­te­go o pogłę­bio­ną świa­do­mość kon­tek­stu śro­do­wi­ska i nastro­je­nia do nie­go. Pod­czas sesji wspól­ne­go słu­cha­nia spró­bu­je­my się w niej zanurzyć.

Warsz­tat literacki

Pro­wa­dze­nie: Michał Książek 

Język nie słu­ży tyl­ko do komu­ni­ka­cji. Słu­ży też do myśle­nia. Zawsze myśli­my w jakimś języ­ku. Język nie jest tyl­ko auto­no­micz­nym narzę­dziem, po któ­re się­ga­my w chwi­li mówie­nia. Jest czę­ścią świa­do­mo­ści, pro­gra­mu­je ją. Być może to wca­le nie my mówi­my, a jeste­śmy mówie­ni. Reali­zo­wa­ni przez język. Na warsz­ta­tach zasta­no­wi­my się, jakie ma to zna­cze­nie dla opo­wia­da­nia o kry­zy­sie kli­ma­tycz­nym i przyrodzie.

WEEK­END: 2–4 czerwca

Wykład o światotwórstwie

Pro­wa­dze­nie:  Krzysz­tof M. Maj

Wykład o świa­to­twór­stwie wpro­wa­dzi kate­go­rię świa­to­twór­stwa jako klu­czo­wą dla ana­li­zy, nie tyl­ko współ­cze­snej wyobraź­ni medial­nej, ale rów­nież spo­so­bów zamiesz­ki­wa­nia i budo­wa­nia obra­zu świa­ta w cza­sach, gdy wiel­kie moder­ni­stycz­ne nar­ra­cje się zała­mu­ją w obli­czu kata­strof eko­lo­gicz­nych i roz­pę­dzo­ne­go kapitalizmu.

Eko­lo­gia mediów po Antropocenie

Pro­wa­dze­nie: Michał Gulik

Pró­ba potrak­to­wa­nia Antro­po­ce­nu jako punk­tu węzło­we­go, w któ­rym spla­ta­ją się na nowo roz­bi­te sie­ci współ­cze­snej myśli kry­tycz­nej, nie jest bez­dy­sku­syj­na. To poję­cie pocho­dzą­ce spo­za obsza­ru myśli huma­ni­stycz­nej i doty­czą­ce zja­wisk trud­nych do zaob­ser­wo­wa­nia w bez­po­śred­nim doświad­cze­niu. Zda­je się abs­tra­ho­wać od poli­tycz­ne­go wymia­ru życia w zglo­ba­li­zo­wa­nym kapi­ta­li­zmie. Być może jest zanad­to abs­trak­cyj­ne, aby uchwy­cić niu­an­se podzia­łu pra­cy i pro­duk­cji w stech­no­lo­gi­zo­wa­nych spo­łe­czeń­stwach. Jed­no­cze­śnie jest zbyt real­ne, za moc­no uza­leż­nio­ne od auto­ry­te­tu nauk ści­słych, aby zaofe­ro­wać kry­ty­ce i este­ty­ce pole do twór­cze­go przy­własz­cze­nia. W swo­im cen­trum sta­wia czło­wie­ka, ale nie jako hory­zont dla pra­cy eman­cy­pa­cyj­nej, lecz zbio­ro­wy pod­miot oskar­że­nia. Ta pozor­na nie­przy­sta­wal­ność geo­lo­gicz­nej ter­mi­no­lo­gii z kul­tu­ro­wą teo­rią i prak­ty­ką, ta podwój­na – real­na i abs­trak­cyj­na – natu­ra same­go poję­cia Antro­po­ce­nu sta­ła się wyzwa­niem dla teo­re­ty­ków mediów i arty­stów nowo­me­dial­nych do eks­plo­ro­wa­nia nowych ście­żek dla teo­rii i prak­ty­ki, któ­re obie­cu­je wyj­ście z obec­ne­go impa­su. Pod­czas spo­tka­nia przyj­rzy­my się prak­ty­kom kura­tor­skim, pro­jek­tom arty­stycz­nym (Terra0), a tak­że kon­cep­cjom medio­znaw­czym (Jus­si Parik­ka), filo­zo­ficz­nym (Ben­ja­min Brat­ton) i geo­in­ży­nie­ryj­nym (Hol­ly Jean Buck), aby wspól­nie nakre­ślić linie dla nowej wyobraź­ni ekologicznej. 

Warsz­ta­ty: Kino poza człowiekiem

Pro­wa­dze­nie: Michał Matuszewski

Pod­czas warsz­ta­tów poroz­ma­wia­my o tych aspek­tach kina, któ­re mogą spra­wia­ją, że sta­je się ono sku­tecz­nym narzę­dziem wycho­dze­nia poza ludz­ką per­spek­ty­wę.  Z jed­nej stro­ny film to bar­dzo antro­po­cen­trycz­ne medium, z dru­giej jego pew­ne cechy – czas, ruch, mecha­nicz­ne oży­wia­nie „mar­twych”, nie­ru­cho­mych obiek­tów, cie­le­sność i wid­mo­wość, spra­wia­ją, że myśle­nie kinem może mieć zasto­so­wa­nie w stu­diach nad zwie­rzę­ta­mi, czy w ogó­le w reflek­sji post­hu­ma­ni­stycz­nej. Zain­te­re­su­je­my się zarów­no tzw. spoj­rze­niem zoo­lo­gicz­nym, jak i to jaką rolę kino może ode­grać w two­rze­niu nowych, bazu­ją­cych na emo­cjach rela­cjach czło­wie­ka z nie-ludź­mi. Te wła­ści­wo­ści medium będzie­my badać na przy­kła­dzie kil­ku fil­mów z pogra­ni­cza kina i sztuk wizu­al­nych. Pomoc­ne nam w tym będą pra­ce bada­czy (a szcze­gól­nie bada­czek) zaj­mu­ją­cych się zwie­rzę­ta­mi w kon­tek­ście teo­rii fil­mu. Wie­le z nich się­ga do kla­sycz­nych już kon­cep­cji, mię­dzy inny­mi do pism André Bazi­na i łączy jego myśl ze współ­cze­sny­mi teo­ria­mi w duchu femi­ni­stycz­ne­go nowe­go mate­ria­li­zmu. Pozwa­la im to wska­zać na rolę kina i myśli fil­mo­znaw­czej w roz­po­zna­niu ludz­kiej bez­bron­no­ści i cie­le­snej kru­cho­ści, któ­rą dzie­li­my z inny­mi zwierzętami.

Wie­czór poetyc­ki z Mar­ci­nem Mokrym

Pro­wa­dze­nie: Grze­gorz Czemiel 

Pod­czas spo­tka­nia będzie­my się obra­cać wokół ostat­niej książ­ki Mar­ci­na Mokre­go pt. „Żywe linie nowe usta”, za któ­rą poeta otrzy­mał m.in. nagro­dę im. Wie­sła­wa Kaza­nec­kie­go. „Ten eks­pe­ry­men­tal­ny tom zaska­ku­je inno­wa­cją for­mal­ną, kie­ru­jąc uwa­gę, ku mate­rial­no­ści i zmy­sło­wo­ści języ­ka, budu­jąc w kon­se­kwen­cji soma­tycz­ną wręcz bli­skość z czy­tel­ni­kiem”. – napi­sał o tomi­ku Grze­gorz Cze­miel, koor­dy­na­tor Szko­ły Eko­po­ety­ki, któ­ry popro­wa­dzi spotkanie. 

Wędrów­ka z Gru­pą Centrala

Pro­wa­dze­nie: Mał­go­rza­ta Kucie­wicz i Simo­ne De Iacobis

Wędrów­ka z Gru­pą Cen­tra­la, czy­li Mał­go­rza­tą Kucie­wicz i Simo­nem De Iaco­bi­sem ma na celu pod­su­mo­wa­nie klu­czo­wych wąt­ków, któ­re poja­wia­ły się pod­czas zajęć pro­wa­dzo­nych w Domu Uto­pii, a któ­re mate­ria­li­zu­ją się w kon­tek­ście Nowej Huty. Pod­czas wędrów­ki po tej czę­ści Kra­ko­wa, poru­szy­my m.in. kwe­stie urba­ni­stycz­ne i tema­ty doty­czą­ce zanie­czysz­cze­nie śro­do­wi­ska, a tak­że sto­sun­ku do wię­cej niż ludz­kiej przy­ro­dy, prze­mian poli­tycz­nych oraz spo­so­bów zamiesz­ki­wa­nia i budo­wa­nia wspólnoty.