Waka­cyj­na Aka­de­mia Łuka­sza Macie­jew­skie­go: „MAT­KA SIE­DZI Z TYŁU”

„Mat­ka sie­dzi z tyłu” to czar­na kome­dia o spóź­nio­nym doj­rze­wa­niu i towa­rzy­sze­niu bli­skiej oso­bie w ostat­niej podró­ży. To film dro­gi jakie­go jesz­cze nie było!

Jón jest męż­czy­zną w śred­nim wie­ku, któ­ry miesz­ka z mat­ką na islandz­kiej pro­win­cji. Przez lata kobie­ta zdo­mi­no­wa­ła tę rela­cję, cał­ko­wi­cie pod­po­rząd­ko­wu­jąc sobie syna. Kie­dy mat­ka nie­spo­dzie­wa­nie umie­ra, Jón jest zde­ter­mi­no­wa­ny, by wypeł­nić jej ostat­nią wolę, zwią­za­ną z miej­scem pochówku.

Boha­ter sta­ran­nie cze­sze i ubie­ra zwło­ki kobie­ty, sadza je na tyl­nym sie­dze­niu samo­cho­du, w któ­rym zna­la­zło się też miej­sce dla uko­cha­ne­go psa Breż­nie­wa, i wyru­sza w dłu­gą dro­gę na dru­gi koniec kra­ju. Podróż sta­nie się dla nie­go nie tyl­ko for­mą poże­gna­nia z mat­ką, ale też oka­zją do prze­my­śle­nia ich wza­jem­nej rela­cji i wszel­kich ogra­ni­czeń, jakim przez lata musiał sta­wiać czo­ła. To też szan­sa na nowy start, bo w trak­cie dro­gi do Jóna docie­ra, że naj­wyż­szy czas, by zacząć żyć na wła­sny rachunek.

Pomysł na ten film doświad­czo­ny islandz­ki reży­ser Hil­mar Odds­son nosił w sobie przez trzy­dzie­ści lat. Opo­wieść o spóź­nio­nym doj­rze­wa­niu i towa­rzy­sze­niu zmar­łe­mu w ostat­niej podró­ży zosta­ła tu prze­fil­tro­wa­na przez peł­ną czar­ne­go humo­ru skan­dy­naw­ską wraż­li­wość. W efek­cie powstał film będą­cy ide­al­nym połą­cze­niem czar­nej kome­dii i kina drogi.

Fot. mate­ria­ły dystrybutora