Piotr Bujak „L.O.V.E.L.E.T.T.E.R.S.” – wer­ni­saż ekspozycji

L.O.V.E.L.E.T.T.E.R.S. 

21 maja, godz 17.00−18.30 – pokaz specjalny

Teatr Łaź­nia Nowa (osie­dle Szkol­ne 25), Mała Scena

26 maja, godz 18:00 – wernisaż

od 27 maja do 11 czerw­ca – codzien­nie w godz. 10.00−20.00

Dom Uto­pii

arty­sta: Piotr Bujak

kura­tor: Piotr Lisowski

L.O.V.E.L.E.T.T.E.R.S  Pio­tra Buja­ka to coś wię­cej niż dzia­ła­nie arty­stycz­ne, któ­re­go sta­tus moż­na spro­ble­ma­ty­zo­wać w for­mie wysta­wy. W pierw­szej kolej­no­ści jest to rodzaj oso­bi­ste­go rytu­ału. Ema­na­cja uczuć, wię­zi oraz tro­ski roz­gry­wa­ją­ca się pomię­dzy dwoj­giem ludzi. Gest wspól­ne­go prze­by­wa­nia i budo­wa­nia intym­nej rela­cji arty­sty z jego 97-let­nią obec­nie Babcią. 

Wszyst­ko roz­po­czę­ło się w 2017 roku kie­dy Piotr wyje­chał do Japo­nii. Od tam­te­go cza­su oby­dwo­je zaczę­li regu­lar­nie roz­ma­wiać ze sobą łącząc się onli­ne. Sesje te sta­no­wi­ły nie tyl­ko oka­zje do pod­trzy­ma­nia kon­tak­tu odda­la­nych od sie­bie o blisko10 000 kilo­me­trów osób ale tak­że dawa­ły moż­li­wość aktyw­ne­go spę­dza­nia cza­su, pod­czas któ­re­go wspól­nie roz­wią­zy­wa­li krzyżówki.

Ta pro­sta z pozo­ru czyn­ność wypeł­nia­nia rubryk odga­dy­wa­ny­mi hasła­mi sta­ła się pre­tek­stem do wspól­nej roz­mo­wy i wzmac­nia­nia wię­zi. Reje­stro­wa­ne przez arty­stę spo­tka­nia, czę­sto peł­ne wyraź­ne­go napię­cia i bli­sko­ści, sta­no­wią tak­że zapis zma­gań głów­nej boha­ter­ki z tech­no­lo­gią i wła­sny­mi ogra­ni­cze­nia­mi wyni­ka­ją­cy­mi z zaawan­so­wa­ne­go wieku. 

Pro­jekt L. O. V. E. L. E. T. T. E. R. S. nie­ustan­nie roz­wi­ja się łącząc róż­ne media. Zapi­som wideo oraz audio ze wspól­nych roz­mów towa­rzy­szą archi­wum zbie­ra­nych przez Bab­cię roz­wią­za­nych krzy­żó­wek oraz notat­ki arty­sty, któ­re powsta­ją w cza­sie spo­tkań. Samo dzia­ła­nie jest jed­nak czymś wię­cej niż wizu­al­ną doku­men­ta­cją. Jej zapis tak napraw­dę mógł­by pozo­stać for­mą przypisu. 

L.O.V.E.L.E.T.T.E.R.S. to opo­wieść o pry­wat­nej rela­cji i potrze­bie empa­tii. W cen­trum zain­te­re­so­wa­nia Buja­ka poja­wia­ją się kate­go­rie, pró­bu­ją­ce roz­re­gu­lo­wać wizu­al­ność na rzecz postar­ty­stycz­nej aktyw­no­ści. W tym przy­pad­ku w szcze­gól­no­ści opar­tej na bliskości. 

Piotr Bujak – arty­sta sztuk wizu­al­nych. W swo­ich pra­cach wyko­rzy­stu­je mie­sza­ne media, two­rzy też pro­jek­ty inter­dy­scy­pli­nar­ne. Poru­sza się pomię­dzy sztu­ką video, insta­la­cją i sztu­ką obiek­tu, eks­pe­ry­men­tu­je z przed­mio­ta­mi zna­le­zio­ny­mi i pro­duk­ta­mi kon­su­menc­ki­mi. Jest absol­wen­tem Aka­de­mii Sztuk Pięk­nych w Kra­ko­wie (2009), San Fran­ci­sco Art Insti­tu­te w USA (2012), sty­pen­dy­stą fun­da­cji Fulbright’a oraz rzą­du Japo­nii. Obro­nił dok­to­rat na Tama Art Uni­ver­si­ty w Tokio. W latach 2017–2019 pro­wa­dził też pra­ce arty­stycz­no-nauko­we w ramach poby­tu badaw­cze­go na Tokio Uni­ver­si­ty of the Arts. Wysta­wiał m. in. w Careof/Docva w Medio­la­nie, Cité inter­na­tio­na­le des arts w Pary­żu, Muzeum Naro­do­wym w Kra­ko­wie, Muzeum Współ­cze­snym Wro­cław, Muzeum Sztu­ki Nowo­cze­snej w War­sza­wie. Twór­czość Pio­tra Buja­ka łączy pun­ko­wą kul­tu­rę kon­te­sta­cji, mini­ma­lizm, kon­cep­tu­alizm, inspi­ra­cje neo­awan­gar­do­we i dys­kurs krytyczny.

Fot. archi­wum projektu