Kata­rzy­na Witek „O ciem­no­ści (solo w procesie)”

O ciem­no­ści to pierw­szy zalą­żek solo­wej pra­cy artyst­ki Kasi Witek, powsta­ły na pod­sta­wie jej badań nad kry­zy­sem kli­ma­tycz­nym. Pro­jekt zgłę­bia ten temat poprzez sztu­kę ruchu, roz­wi­ja­jąc empa­tię i pokre­wień­stwo z naturą.

Artyst­ka, łącząc doświad­cze­nia z rezy­den­cji w lasach Walii i Kra­ko­wa oraz pro­wa­dze­nia warsz­ta­tów w Lon­dy­nie i Pol­sce, bada, jak świa­do­ma rela­cja z cia­łem i jego inte­li­gen­cją może wspie­rać har­mo­nij­ne współ­ist­nie­nie z oto­cze­niem. Po pię­cio­dnio­wej rezy­den­cji w Domu Uto­pii zapra­sza publicz­ność do obej­rze­nia począt­ków swo­jej pra­cy solo­wej i otwar­cia dia­lo­gu na ten waż­ny temat.

Wię­cej o pra­cy solowej:

„Pierw­szym, co wita mnie po wej­ściu do lasu, jest jego ciem­ność. Otu­la mnie przy­tłu­mio­nym świa­tłem i dźwię­ka­mi. Jeste­śmy naucze­ni bać się ciem­no­ści. Kie­dy wkra­czam w ciem­ność lasu, gdy pozwa­lam sobie zauwa­żyć i poczuć odmien­ność tej prze­strze­ni, moje zmy­sły się wyostrzają.

Kie­dy daję sobie czas, moje oczy stop­nio­wo dosto­so­wu­ją się. Sły­szę wyraź­niej kra­wę­dzie dźwię­ków, któ­re ude­rza­ją o komo­rę moje­go cia­ła pod dziw­nym, nie­zna­nym mi kątem. Jaski­nia mojej klat­ki pier­sio­wej rezo­nu­je z wido­kiem naj­dal­sze­go zakąt­ka lasu, któ­ry moje oczy potra­fią dostrzec.

Wte­dy uświa­da­miam sobie, że moje ser­ce bije tam, głę­bo­ko w mojej pier­si, w abso­lut­nej ciem­no­ści. Więk­szość mojej żywot­no­ści pul­su­je w ciem­no­ści moje­go cia­ła.”

Kil­ku­na­sto­mi­nu­to­wy pokaz „work in pro­gress” odbę­dzie się w pią­tek 20 grud­nia o godz. 14:00.

Po poka­zie Kata­rzy­na Witek zapra­sza na krót­ką rozmowę.

Wyda­rze­nie będzie rów­nież trans­mi­to­wa­ne na pro­fi­lu Kasia Witek Dan­ce na Facebooku.

Wstęp wol­ny.

Artyst­ka tań­ca Kasia Witek obec­nie dzia­ła pomię­dzy Wiel­ką Bry­ta­nią a Pol­ską. Jej pra­ce cho­re­ogra­ficz­ne obej­mu­ją insta­la­cję, wideo, teatr oraz per­for­mans w ple­ne­rze. Jako twór­czy­ni i per­for­mer­ka zaj­mu­je się tema­ty­ką empa­tii ze śro­do­wi­skiem, a tak­że inte­li­gen­cją cia­ła w kon­tek­ście wspól­no­ty w spo­łe­czeń­stwie. Jej dotych­cza­so­we pra­ce cho­re­ogra­ficz­ne to mię­dzy inny­mi Trąb­ka do słu­cha­nia (2021) w reż. Agniesz­ki Glin­skiej, Baśń o Wężo­wym Ser­cu (2022) (rez. Benia­min Bukow­ski) w Naro­do­wym Teatrze Sta­rym w Kra­ko­wie, Sola­stal­gia (2023), Mane­ki­ny (2024) Ope­ra Wro­cław­ska, Memo­ry Sco­re (2020), one wall of me (2019), The Mat­ter Of the Soul (2018) we współ­pra­cy z artyst­ką dźwię­ku Kat Austen otwie­rał Gre­en­pe­ace Hub na szczy­cie kli­ma­tycz­nym ONZ 2018. Nomi­no­wa­na do nagro­dy Arts Foun­da­tion Futu­res Awards2025 for Dan­ce. Obec­nie reali­zu­je sty­pen­dium badaw­cze KPO Mini­ster­stwa Kul­tu­ry, a tak­że pra­cu­je nad pro­jek­tem „Kan­ta­ten”, któ­re­go pre­mie­ra odbę­dzie się 12 grud­nia 2024 roku w Muzeum Sztu­ki Współ­cze­snej MOCAK.

Absol­went­ka Nor­thern Scho­ol of Con­tem­po­ra­ry Dan­ce, stu­diów z Jasmin Var­di­mon Com­pa­ny w Roy­al Hol­lo­way Uni­ver­si­ty of Lon­don oraz Lon­don Con­tem­po­ra­ry Dan­ce Scho­ol, któ­re ukoń­czy­ła z wyróż­nie­niem. Jest lau­re­at­ką Exit Visa Resi­den­cy w The Pla­ce (2016). Współ­pra­cu­je z Pol­skim Ośrod­kiem Kul­tu­ro­wo Spo­łecz­nym w Lon­dy­nie i jest człon­kiem Chi­sen­ha­le Dan­ce Space.

Podzię­ko­wa­nia dla Domu Uto­pii za udo­stęp­nie­nie prze­strze­ni twórczej.

Sfi­nan­so­wa­no ze środ­ków Unii Euro­pej­skiej w ramach Kra­jo­we­go Pla­nu Odbudowy.

Fot.: archi­wum Kata­rzy­ny Witek