Na początku była Dłubnia
Debata o źródłach powstania Nowej Huty
27 listopada 18.00−20.00
Teatr Łaźnia Nowa
Wstęp wolny
Zanim powstała Nowa Huta, były rzeki, potoki, mokradła, stawy, pola i wsie. Woda wyznaczała rytm życia ludzi, kształtowała teren i tworzyła lokalne ekosystemy. Później przyszła wielka budowa miasta i kombinatu, które radykalnie zmieniły krajobraz.
Dłubnia jest jedną z rzek, która pamięta dawne tereny Nowej Huty, na długo zanim pojawił pomysł o budowie miasta. Co zostało z dawnego wodnego krajobrazu, który istniał przed budową NH i kombinatu?
Gdzie znajdowały się potoki, stawy i mokradła, które zniknęły pod ulicami i osiedlami Nowej Huty? W jaki sposób jej budowa zmieniła Dłubnię? Jaką rolę ta rzeka pełni dzisiaj w tej przestrzeni? Czy możemy myśleć o niej, nie jak o elemencie infrastruktury, ale jak o żywym ekosystemie i części dziedzictwa Nowej Huty?
Zapraszamy do udziału w debacie na ten temat.
W spotkaniu udział wezmą:
Dr hab. inż. Mariusz Czop, profesor krakowskiej Akademii Górniczo-Hutniczej na Wydziale Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska
Marcin Pawlik, radny dzielnicy XVIII Nowa Huta, Członek zespołu ds. renaturyzacji rzeki Dłubni (Rada Projektu)
Cecylia Malik,malarka, performerka, edukatorka, ekolożka i miejska aktywistka. Założycielka kolektywu ekofeministycznego „Siotry Rzeki”
Paweł Augustynek-Halny, twórca wideo, montażysta, operator oraz aktywista ekologiczny związany z ochroną rzek, członek Koalicji Ratujmy Rzeki
Katarzyna Kobylarczyk, pisarka ireporterka, związana z Nową Hutą. Autorka książek w których zajmuje się pamięcią, historią miejsc i doświadczeniem ich mieszkańców. W tym m.in. „Baśnie z bloku cudów. Reportaże nowohuckie” i „Kobiety Nowej Huty. Cegły, perły i petardy”
Rozmowę poprowadzi Maciej Miezian, historyk sztuki, publicysta, pracownik Muzeum Krakowa – Oddział Nowa Huta, autor przewodnika „Nowa Huta. Socjalistyczna w formie, fascynująca w treści”
Wydarzenie jest częścią projektu „Odyseja Nowohucka 2026 – „Pamięć wody”, realizowanego od 15 października do 27 listopada w przestrzeni Teatru Łaźnia Nowa i Domu Utopii. W programie znalazły się m.in. spotkania, warsztaty, wykłady, wystawy, koncerty i debata.
Czy woda pamięta? Czy rzeka może być archiwum miasta? Czy krajobraz przechowuje ślady ludzi, którzy żyli w nim przed nami? Te pytania stały się punktem wyjścia do trzeciej edycji Odysei Nowohuckiej.
„Pamięć Wody” jest interdyscyplinarnym projektem artystycznym, w którym punktem wyjścia jest pytanie o wodę jako nośnik pamięci – biologicznej, kulturowej, środowiskowej i osobistej.
- Interesuje nas woda nie tylko jako zasób, od którego zależy nasze życie, ale jako medium łączące pozornie odległe od siebie światy: ludzkie ciało i rzekę, historię i teraźniejszość, sztukę i ekologię, materię i pamięć. – mówi Małgorzata Szydłowska, pomysłodawczyni i kuratorka projektu.
„Pamięć wody” wyrasta z przekonania, że historię miejsca można czytać nie tylko poprzez budynki, dokumenty i ludzkie biografie. Można jej szukać również w krajobrazie. Woda wyznaczała drogi, przy których osiedlali się ludzie, poruszała młyny, nawadniała pola, kształtowała lokalne ekosystemy. Kiedy powstawała Nowa Huta, część tego wodnego krajobrazu została podporządkowana rodzącemu się miastu.
Punktem wyjścia do projektu, który stanowi trzecią odsłonę Odysei Nowohuckiej, stała się powieść Tam na niebie są rzeki autorstwa Elif Shafak, w której jedna kropla wody przemierza stulecia, przekraczając granice miejsc i czasu. Jest świadkiem i nośnikiem opowieści – metaforą pamięci, która nigdy nie znika, zmienia tylko swój stan i znowu powraca.
Do projektu zostały zaproszone artystki i artyści reprezentujący różne dziedziny i języki sztuki. Wśród nich m.in. Anna Nacher, Alicja Patanowska, Rafał Mazur i Wojtek Radtke.
Kuratorką „Pamięci wody” jest Małgorzata Szydłowska.
Organizatorzy Odysei Nowohuckiej: Teatr Łaźnia Nowa, Dom Utopii

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego
Fot.: Artur Rakowski