„Na dębach rosną jabł­ka” z Lilia­ną Zeic

fot. Lilia­na Zeic – Sour­ce­bo­ok no 36 – Przy­dat­ne wiązania

Na dębach rosną jabł­ka (w ramach serii Warsz­ta­ty Soli­dar­no­ści Mię­dzy­ga­tun­ko­wej)

spo­tka­nie sto­ry­tel­lin­go­we / wykład per­for­ma­tyw­ny / z ele­men­ta­mi warsz­ta­tu z Lilia­ną Zeic

Opo­wieść, któ­ra za punkt wyj­ścia podej­mu­je doświad­cze­nie trau­my, obja­wy dłu­go­trwa­łe­go stre­su czy PTSD oraz spo­so­by cie­le­sne­go ich prze­pra­co­wy­wa­nia.
Pró­ba eks­pe­ry­men­tal­ne­go opo­wia­da­nia o bada­niach arty­stycz­nych pro­wa­dzo­nych przez autor­kę, zaczy­na­jąc od tytu­ło­wych jabłek na dębie, poprzez namysł nad femi­ni­stycz­ny­mi i queero­wy­mi aspek­ta­mi doświad­cza­nia trau­my. Towa­rzysz­ka­mi w tej podró­ży będą rośli­ny i ich pod­mio­to­wość, jak rów­nież namysł nad rolą opo­wia­da­nia sobie nawza­jem histo­rii, ust­ne­go prze­ka­zy­wa­nia i dzie­le­nia się opowieściami. 

Spo­tka­nie o eks­pe­ry­men­tal­nym cha­rak­te­rze połą­czy w sobie sto­ry­tel­ling, wykład per­for­ma­tyw­ny, roz­mo­wę, ele­men­ty warsz­ta­to­we­go doświad­cze­nia (zapra­sza­ją­ce oso­by uczest­ni­czą­ce do współodczuwania/współtworzenie jego prze­bie­gu). Poja­wi się rów­nież kil­ka roślin­nych towa­rzy­szek tej podróży. 

Tytuł pocho­dzi z wier­sza dla dzie­ci Jana Brze­chwy pt ‘Na wyspach Ber­ga­mu­tach’ z 1945 roku, któ­re­go twór­czość opi­sał w latach 50-tych ano­ni­mo­wy cen­zor jako: ‘antro­po­mor­fi­za­cja i to naj­gor­sze­go gatun­ku.’ Wier­szyk ten moż­na nazwać rodza­jem uto­pii, z góry nie­uda­nej meta­fo­ry, sta­nu nie­moż­li­we­go do osiągnięcia. 

Tytu­ło­we ‘jabł­ko na dębie’ jest jed­nak real­nie ist­nie­ją­cą struk­tu­rą: jest to rodzaj gala­su: tkan­ki roślin­nej prze­twa­rza­nej i kon­tro­lo­wa­nej przez nie-rośli­ny. Gala­sy to cha­rak­te­ry­stycz­ne struk­tu­ry roślin­ne two­rzo­ne przez nie­któ­re owa­dy rośli­no­żer­ne jako wła­sne mikro­sie­dli­ska. Galls (z łac. gal­la, „dąb-jabł­ko”) lub ceci­dia (z grec­kie­go kēki­dion, cokol­wiek co tryska).

Lilia­na Zeic (daw­niej Lilia­na Piskor­ska) – artyst­ka wizu­al­na, dok­to­ra sztuk pięk­nych, queero­wa feministka. 

W swo­jej prak­ty­ce arty­stycz­nej ana­li­zu­je pro­ble­ma­ty­kę spo­łecz­ną zper­spek­ty­wy rady­kal­nej wraż­li­wo­ści, zaj­mu­je się tema­tem queero­wo­ści i nie­he­te­ro­nor­ma­tyw­no­ści oraz czer­pie ze swo­ich doświad­czeń wycho­wy­wa­nia w regio­nie Euro­py Środ­ko­wo-Wschod­niej. Pra­cu­je z wideo, foto­gra­fią, obiek­tem oraz tek­stem two­rząc inter­me­dial­ne i per­for­ma­tyw­ne pro­jek­ty opar­te na bada­niach arty­stycz­nych. Pod nazwi­skiem Lilia­na Zeic two­rzy od lute­go 2020 roku. 

Pra­ce Lilia­ny Zeic znaj­du­ją się w kolek­cjach pry­wat­nych oraz publicz­nych głów­nych pol­skich ośrod­ków arty­stycz­nych, w tym Zachę­ty Naro­do­wej Gale­rii Sztu­ki czy Muzeum Współ­cze­sne­go Wrocław.