mariia Lem­perk „Kis­sing a Rock” (Ody­se­ja Nowohucka)

KIS­SING A ROCK 

MARIIA LEM­PERK

OSO­BA KURA­TOR­SKA: ŁUKASZ TRZCIŃSKI

25.07 /17.30

22.08÷17.30

RZE­KA DŁUB­NIA i TEATR ŁAŹ­NIA NOWA

„Kis­sing a Rock”, to roz­wi­ja­na przez artyst­kę seria per­for­man­sów, dla któ­rej oś sym­bo­licz­ną sta­no­wi figu­ra kamie­nia jako meta­fo­ra poli­tycz­nej natu­ry powierzch­ni (ciał, obiek­tów, gestów). Od cza­sów sta­ro­żyt­nych cywi­li­za­cja zma­ga się z języ­kiem domi­na­cji poprzez (obraz) cier­pią­ce­go cia­ła. W kul­tu­rze zachod­niej cier­pie­nie cia­ła pod­le­ga kon­tro­li spo­łecz­nej, postrze­ga­ne jako ele­ment świa­do­me­go, wyż­sze­go pla­nu w sfe­rze ducho­wej, opar­te­go na patriar­chal­nym kon­struk­cie reli­gii, któ­ry kształ­tu­je roz­wój kul­tu­ro­wy cywi­li­za­cji euro­pej­skiej. Cier­pią­ce cia­ło w obli­czu miej­skiej figu­ry ucie­le­śnia­ją­cej wła­dzę (nad cia­łem) orga­ni­zu­je i dys­cy­pli­nu­je jego (cia­ła) dyna­mi­kę. To cia­ło, któ­re panu­je nad oto­cze­niem, miej­skim oto­cze­niem, któ­re panu­je nad ciałem.

„Nie­po­dziel­ność cia­ła jako sys­te­mu – kom­plet­ność, jed­no­li­tość, har­mo­nia – to klu­czo­we poję­cia w słow­ni­ku wła­dzy. Róż­no­rod­ność, zło­żo­ność, inność – opie­ra­ją się domi­na­cji. Każ­de ludz­kie cia­ło jest fizycz­nie róż­ne; każ­da oso­ba odczu­wa sprzecz­ne pra­gnie­nia fizycz­ne. … frag­men­ta­cja «ludz­kie­go cia­ła» w prze­strze­ni miej­skiej poma­ga usta­na­wiać pra­wa – i nada­wać god­ność – róż­no­rod­nym cia­łom”. (R. Senet, „Cia­ło i Kamień: Czło­wiek i Mia­sto w Cywi­li­za­cji Zachodniej”)

Cało­wa­nie – cało­wa­nie – cało­wa­nie – cało­wa­nie – wybie­ra­nie – waże­nie – mycie – wysta­wia­nie Kamie­nia. Sche­mat jest pro­sty, cia­ło akcji jest jasne – opo­wieść prze­cho­dzi przez samą sie­bie, kamień cze­ka na spo­tka­nie. Przez czte­ry ite­ra­cje pro­jekt wypra­co­wał swój wła­sny język: biblio­te­kę tek­stu, obra­zu, akcji, w któ­rych cało­wa­ne kamie­nie ilu­stro­wa­ły róż­ne socjo­po­li­tycz­ne wąt­ki. Osta­tecz­na edy­cja, bli­ska w for­mu­le teatral­nej sztu­ki, two­rzy meta­fo­rę histo­rii mia­sta-prze­mo­cy-rze­ki-kobie­ty-sztu­ki-kamie­nia w doświad­cze­niu Nowej Huty.

W reali­zo­wa­nej w koope­ra­ty­wie z Domem Uto­pii odsło­nie poka­wał­ko­wa­ne cie­le­sno­ści mia­sta – Nowej Huty prze­cho­dzą płyn­nie w zna­le­zio­ne przed stu laty w rze­ce Dłub­ni cia­ło Pięk­nej Zoś­ki. Cia­ło pocho­dzą­cej z tere­nów dzi­siej­szej Nowej Huty mło­do­pol­skiej model­ki, któ­ra pozo­wa­ła wie­lu kra­kow­skim mala­rzom, poka­wał­ko­wa­ne przez zazdro­sne­go męża, sta­no­wi sym­bo­licz­ny łącz­nik dwóch świa­tów – nowe­go i sta­re­go mia­sta, zło­żo­nych z odmien­nych sub­stan­cji urba­ni­stycz­nych i społecznych.

Poprze­dzo­ne wspól­nym wyła­wia­niem kamie­ni z rze­ki Dłub­ni dzia­ła­nie artyst­ki przyj­mu­je for­mę magne­ty­zu­ją­ce­go spek­ta­klu, peł­ne­go cho­re­ogra­ficz­nych napięć nasy­co­nych znaczeniami/metaforyką lek­kich gestów i zaska­ku­ją­cych zmian dyna­mi­ki akcji. Zakoń­cze­nie akcji wyzna­czy dźwięk alar­mu, zapro­gra­mo­wa­ne­go loso­wo od 30 minut do 2 godzin. Zarów­no wyko­naw­czy­ni jak i publicz­ność nie będą infor­mo­wa­ni o cza­sie trwa­nia spektaklu.

Uprzej­mie pro­si­my o punk­tu­al­ne poja­wie­nie się o ozna­czo­nej godzi­nie (17:30) w Teatrze Łaź­nia Nowa.

mariia Lem­perk (she/they, Ode­sa) – artyst­ka inter­dy­scy­pli­nar­na, per­for­mer­ka i jed­na trze­cia BRE­AST­MILK trio. Prak­ty­ka marii roz­wi­ja­ła się w pro­jek­tach opar­tych na pro­ce­sach inter­dy­scy­pli­nar­nych, w któ­rych eks­plo­ru­je poli­ty­ki pamię­ci i cia­ła. Obec­nie sku­pia się na obsza­rach kon­tro­lo­wa­nych środowisk/płaszczyzn bólu, dekon­struk­cji płci oraz obec­no­ści queer we współ­cze­snych kon­tek­stach poli­tycz­nych i kul­tu­ral­nych. Kil­ku­krot­na rezy­dent­ka Domu Utopii.

Dofi­nan­so­wa­no ze środ­ków Mini­stra Kul­tu­ry i Dzie­dzic­twa Naro­do­we­go pocho­dzą­cych z Fun­du­szu Pro­mo­cji Kul­tu­ry – pań­stwo­we­go fun­du­szu celowego