Kli­ni­ka Hydro­sek­su­al­na w Nowej Hucie: Glo­ry­fi­ka­cja odpoczynku

Póź­ny kapi­ta­lizm to impre­za, któ­ra powin­na skoń­czyć się o 22, a trwa do 5 rano, bo nikt nie wie, gdzie jest wyj­ście, a DJ gra tyl­ko rekla­my kre­dy­tów. Kie­dy SOR nie odpo­wia­da, bie­rze­my spra­wy w swo­je ręce i nad Zale­wem Nowo­huc­kim, pod solan­ko­wą mgieł­ką pobli­skiej tęż­ni, zapra­sza­my Was na dru­gą w Pol­sce Kli­ni­kę Hydro­sek­su­al­ną pod hasłem „Glo­ry­fi­ka­cja odpo­czyn­ku!” To nie przy­pa­dek, że nazna­czo­ne śro­do­wi­sko­wą degra­da­cją, a zara­zem wizjo­ner­skim podej­ściem do two­rze­nia zrów­no­wa­żo­nych prze­strze­ni dla kla­sy pra­cu­ją­cej, miej­sce to będzie gościć naszą kli­ni­kę dla Błę­kit­nej Pla­ne­ty i wyczer­pa­nych spo­łe­czeństw póź­ne­go kapi­ta­li­zmu, któ­re nigdy napraw­dę nie odpoczywają.

Kli­ni­ka Hydro­sek­su­al­na to wyjąt­ko­we wyda­rze­nie arty­stycz­ne o par­ty­cy­pa­cyj­nym cha­rak­te­rze. W jego ramach kli­ni­cystkx udzie­la­ją dar­mo­wych porad doty­czą­cych zdro­wia Zie­mi, któ­rą trak­tu­ją po part­ner­sku – jak naj­bliż­szą oso­bę. Dru­ga edy­cja oby­wa się nad sztucz­nym jezio­rem – cia­łem wod­nym, któ­re powsta­ło w efek­cie oddol­nej ini­cja­ty­wy miesz­kań­ców i mia­ło być „rekre­acyj­nym zaple­czem” robot­ni­cze­go mia­sta. Zalew – wyko­rzy­stu­ją­cy wodę z rze­ki Dłub­ni, wpa­da­ją­cej do Wisły w oko­li­cach Mogi­ły – powstał na potrze­by kom­bi­na­tu dla zabez­pie­cze­nia wiel­kich pie­ców, dzię­ki posta­wie pra­cow­nic i pra­cow­ni­ków Nowej Huty szyb­ko zmie­nia­jąc funk­cję na rekre­acyj­ną. Z ele­men­tu socja­li­stycz­nej prze­my­sło­wej uto­pii stał się miej­scem odpo­czyn­ku od eksploatacji.

Kli­ni­cyst­ka­mi dru­giej edy­cji będą Kuba Falk, Justy­na Górow­ska, Ewe­li­na Jarosz oraz Kata­rzy­na Oczkow­ska. Zapra­sza­my wszyst­kich do przyj­ścia, roz­mo­wy o zdro­wiu i odpo­czyn­ku, otrzy­ma­nia dar­mo­wej pora­dy od eks­pertx wraz z kolek­cjo­ner­ską recep­tą z prze­pi­sa­ną tera­pią. Zdro­wie rozu­mie­my sze­ro­ko, nie­od­łącz­nie od czyn­ni­ków śro­do­wi­sko­wych i eko­lo­gii. Korzy­sta­jąc z sąsiedz­twa pta­sie­go mikro­ko­smo­su „Mał­pie­go gaju”, będzie­my rów­nież pie­lę­gno­wać wod­ne rela­cje, ucząc się prak­tyk relak­su od łabę­dzia nie­me­go, kacz­ki krzy­żów­ki, łyski, rybi­twy, per­ko­za dwu­czu­be­go oraz kor­mo­ra­na zwyczajnego.

Kli­ni­ka Hydro­sek­su­al­na wyewo­lu­owa­ła z serii Chod­ni­ko­wych Kli­nik Eko­sek­su­al­nych, wymy­ślo­nych przez artyst­ki Beth Ste­phens i Annie Sprin­kle. Od jej powsta­nia na uli­cach Man­hat­ta­nu w 2004 roku, set­ki Kli­nik poja­wi­ły się w dzie­siąt­kach miast na całym świe­cie. Kli­ni­ki zaofe­ro­wa­ły tysiąc­om ludzi wspar­cie oraz nowe per­spek­ty­wy sek­su­al­nych peda­go­gix i eko­sek­su­al­nych ekspertx.

Do zoba­cze­nia nad Zale­wem Nowo­huc­kim! Szu­kaj­cie nasze­go namio­tu z bane­rem kli­ni­ki w oko­li­cach „Mał­pie­go gaju”.

Wyda­rze­nie jest reali­zo­wa­ne przez Teatr Łaź­nia jako zapo­wiedź „Ody­sei Nowo­huc­kiej 2025”, we współ­pra­cy z Domem Uto­pii – Mię­dzy­na­ro­do­wym Cen­trum Empatii.

miej­sce wyda­rze­nia: Prze­strzeń Bulwar[t]u Sztu­ki nad Zale­wem Nowohuckim

tekst: cyber_nymphs
kon­sul­ta­cja mery­to­rycz­na: Mał­go­rza­ta Szymczyk-Karnasiewicz

kura­tor­ka: Mał­go­rza­ta Szy­dłow­ska
koor­dy­na­cja mery­to­rycz­na: Łukasz Trzciń­ski
pro­duk­cja: Mał­go­rza­ta Szym­czyk-Kar­na­sie­wicz, Tomasz Talerzak

foto: Matyl­da Uszyń­ska. Dzię­ki uprzej­mo­ści gale­rii lokal_30

kli­ni­cy­stx:

Kuba Falk (on/jego) – arty­sta inter­me­dial­ny i per­for­mer, któ­re­go prak­ty­ka łączy tekst, rytu­ał i myśl eko­fe­mi­ni­stycz­ną w for­mie „cia­ło­opo­wie­ści” („body­ta­les”) – per­for­ma­tyw­nych nar­ra­cji bada­ją­cych napię­cie mię­dzy para­dyg­ma­tem tro­ski a rze­czy­wi­sto­ścią tech­no­kra­tycz­nej dys­to­pii. Jego pro­jek­ty ewo­lu­ują na sty­ku eks­pe­ry­men­tal­ne­go teatru, sztuk wizu­al­nych i per­for­man­su, eks­plo­ru­jąc współ­cze­sne tema­ty eko­lo­gii, współ­za­leż­no­ści i mito­lo­gii. Swo­je dzia­ła­nia pre­zen­to­wał m.in. w Cen­tral Elétri­ca, Por­to (PT), Bary­sh­ni­kov Arts Cen­ter, Nowy Jork (US), Water­mill Cen­ter, Long Island, Nowy Jork (US), Ham­bur­ger Bahn­hof, Ber­lin (DE), Gale­ria Ewa Opał­ka, War­sza­wa (PL).

Justy­na Górow­ska (ona/jej) – hydro­fe­mi­nist­ka i artyst­ka per­for­ma­tyw­na zna­zna pod pseu­do­ni­mem WetMe­Wild, współ­pra­cu­ją­ca przy inter­dy­scy­pli­nar­nych pro­jek­tach na sty­ku sztu­ki, tech­no­lo­gii i akty­wi­zmu spo­łecz­ne­go. Jako dziec­ko zako­cha­ła się w wod­nych stwo­rze­niach rze­ki Ska­wy w Pol­sce. Wysta­wia­ła swo­je pra­ce m.in. w Ber­li­nie, Dża­kar­cie, War­sza­wie i Nowym Jor­ku. Dok­to­rat uzy­ska­ła na Uni­wer­sy­te­cie Arty­stycz­nym w Pozna­niu w 2020 roku. Miesz­ka w Kra­ko­wie i jest zwią­za­na z Kate­drą Inter­me­diów Aka­de­mii Sztuk Pięk­nych im. Jana Matej­ki. Adiunkt­ka w Zakła­dzie Sztu­ki Cyfro­wej i Mul­ti­me­diów w SWPS Kraków.

Ewe­li­na Jarosz (ona/ich) – badacz­ka hydro­fe­mi­ni­stycz­na oraz artyst­ka współ­two­rzą­ca pro­jek­ty arty­stycz­ne zwią­za­ne z wodą, adiunkt­ka Kate­drze Mediów i Badań Kul­tu­ro­wych UKEN. Ich pisar­stwo doty­czy takich tema­tów jak sztu­ka śro­do­wi­sko­wa, błę­kit­ne media, hydro­fe­mi­nizm, queero­we eko­lo­gie czy akty­wizm przy­jem­no­ści. Dwu­krot­na sty­pen­dyst­ka Fun­da­cji Kościusz­kow­skiej. Współ­pra­cu­je z E.A.R.T.H. Lab przy Uni­wer­sy­te­cie Kali­for­nij­skim, San­ta Cruz oraz z The Post­hu­ma­ni­ties Hub przy Uni­wer­sy­te­cie w Lin­köping w Szwecji. 

Kata­rzy­na Oczkow­ska (ona/jej) − kry­tycz­ka, dok­to­ra nauk huma­ni­stycz­nych w dys­cy­pli­nie nauki o sztu­ce, adiunkt­ka w Insty­tu­cie Sztu­ki i Desi­gnu UKEN w Kra­ko­wie, kura­tor­ka wystaw, autor­ka inter­me­dial­nych pro­jek­tów, pro­wa­dzi pod­cast „Wyglą­da na nie­złą sztukę”.

Dofi­nan­so­wa­no ze środ­ków Mini­ster­stwa Kul­tu­ry i Dzie­dzic­twa Naro­do­we­go pocho­dzą­cych z Fun­du­szu Pro­mo­cji Kul­tu­ry – pań­stwo­we­go fun­du­szu celowego

Co-finan­ced by the Mini­stry of Cul­tu­re and Natio­nal Heri­ta­ge from the Fund for the Pro­mo­tion of Cul­tu­re – a sta­te pur­po­se fund