O przy­jem­no­ści w cza­sach katastrofy

PLA­CE­BO DAN­CES
kon­cep­cja oraz kwe­ren­da badaw­cza: Fla­via Zaga­nel­li
oso­by per­for­mer­skie: Maria Dur­bà, Lucre­zia Rosel­li­ni, Fla­via Zaga­nel­li
muzy­ka: Krzysz­tof Bagiński

Zapra­sza­my na otwar­tą próbę/pokazy work-in-pro­gress Fla­vii Zaga­nel­li, któ­ra wraz z Marią Dur­bà, Lucre­zią Rosel­li­ni i Krzysz­to­fem Bagińś­kim pra­co­wa­ła w Domu Uto­pii nad reali­za­cją per­for­man­su, zało­że­nia któ­re­go opie­ra­ją się na doświad­cza­niu bli­skiej rela­cji z publicz­no­ścią, współ­dzie­le­nia prze­strze­ni, poszu­ki­wa­niu głę­bo­kie­go połą­cze­nia uwal­nia­ją­ce­go moc erotyki.

PLA­CE­BO DAN­CES to arty­stycz­ne śledz­two wokół Przy­jem­no­ści. Otwar­te dzia­ła­nie badaw­cze, któ­re zro­dzi­ło się z oso­bi­stej potrze­by artyst­ki – stu­dio­wa­nia cia­ła z per­spek­ty­wy przy­jem­no­ści i rado­ści, w opo­zy­cji do postrze­ga­nia i kate­go­ry­zo­wa­nia go w kate­go­rii dyna­mi­ki, (hiper)produktywności czy este­ty­ki. Oso­bi­ste zain­te­re­so­wa­nia Fla­vii Zaga­nel­li zosta­ły dodat­ko­wo pod­sy­co­ne lek­tu­ra­mi jak i nasi­la­ją­cy­mi się współ­cze­śnie rucha­mi poli­tycz­ny­mi, któ­re sku­pia­ją się na przy­jem­no­ści jako przed­mio­cie poli­tycz­nych rosz­czeń. W Pla­ce­bo Dan­ces przy­jem­ność sta­no­wi zarów­no siłę napę­do­wą, jak i meto­dę badań: to przy­czy­nek jak i narzę­dzie pra­cy, choć już nie­ko­niecz­nie jej cel. Dąże­nie do przy­jem­no­ści jest ten­den­cją, skłon­no­ścią, posta­wą w kie­run­ku sta­nu otwar­to­ści, połą­cze­nia, podzi­wu, odpo­czyn­ku i zachwy­tu. Przy­jem­ność nie sta­no­wi zatem celu do zdo­by­cia, ale jest sta­nem, któ­ry nale­ży powi­tać, podró­żą, któ­rą nale­ży pod­jąć. Przy­jem­ność w Pla­ce­bo Dan­ces jest rozu­mia­na w sze­ro­kim, hybry­do­wym i płyn­nym sen­sie, loku­jąc się pomię­dzy ero­ty­ką, soma­ty­ką, pobu­dze­niem jak i głę­bo­kim odpo­czyn­kiem. Jest mno­go­ścią sta­nów, któ­re prze­ni­ka­ją się mię­dzy sobą bez kon­kret­nej potrzeby.

PLA­CE­BO DAN­CES to prze­strzeń bada­nia przy­jem­no­ści, miej­sce, któ­re opie­ra się na sile efek­tu pla­ce­bo. Czy taniec może wywo­łać stan łaski w cie­le tych, któ­rzy go wyko­nu­ją i tych, któ­rzy go obser­wu­ją? „Pla­ce­bo Dan­ces” pochy­la się, prze­chy­la, prze­wra­ca ku otwar­to­ści, połą­cze­niu i zachwy­to­wi, któ­re mogą wspie­rać przy­jem­ność w jed­no­st­ce i wobec innych, jed­no­cze­śnie pyta­jąc o umiej­sco­wie­nie naszych ciał w świe­cie. W „Pla­ce­bo Dan­ces” – pisze Fla­via Zaga­nel­li – szu­ka­my póz wstrzą­śnię­tych pożą­da­niem, któ­re deli­kat­nie zakłó­ca­ją cia­ło i spra­wia­ją, że chwie­je się. Robi­my to po to, by zna­leźć ero­tycz­ną bli­skość nasze­go bycia w świe­cie. Tutaj przy­jem­ność jest zba­wie­niem w cza­sach katastrofy.

Pre­mie­ro­wy pokaz PLA­CE­BO DAN­CES będzie miał miej­sce w lip­cu, w ramach San­tar­can­ge­lo Festi­val 2025.

Poka­zy odbę­dą się 13 czerw­ca 2025 trzy­krot­nie: o godzi­nie 17:00, 18:30 i 20:00. 
Miej­sce: Dom Uto­pii, os. Szkol­ne 26A, Kra­ków
zapi­sy: rezerwacja@domutopii.pl

Rezy­den­cja reali­zo­wa­na jest przy wspar­ciu: San­tar­can­ge­lo Festi­val, Wło­skie­go Insty­tu­tu Kul­tu­ry w Kra­ko­wie i wło­skie­go Mini­ste­ro degli Affa­ri Este­ri e Coope­ra­zio­ne Internazionale. 

Fla­via Zaga­nel­li (ona/jej) jest artyst­ką tań­ca i per­for­mer­ką. W 2017 roku ukoń­czy­ła inten­syw­ny kurs tań­ca i per­for­man­su w Ber­li­nie, uczęsz­cza­jąc do SMAHS#9 i koń­cząc Tanz­fa­brik Scho­ol of Con­tem­po­ra­ry Dan­ce. Od 2013 roku wystę­pu­je dla wło­skich i mię­dzy­na­ro­do­wych arty­stów. Od 2018 roku zaczę­ła współ­two­rzyć pra­ce cho­re­ogra­ficz­ne w koope­ra­ty­wach z inny­mi oso­ba­mi arty­stycz­ny­mi a następ­nie wkro­czy­ła na bar­dziej autor­ską, mul­ti­dy­scy­pli­nar­ną ścież­kę. Obszar jej twór­czych poszu­ki­wań jest mul­ti­dy­scy­pli­nar­ny, inte­re­su­je się rela­cja­mi pomię­dzy róż­ny­mi prze­strze­nia­mi i języ­ka­mi w tym for­ma­mi hybry­do­wy­mi jak i pro­ce­sa­mi współ­pra­cy oraz bada­nia­mi prze­strze­ni publicz­nej. Poprzez taniec i per­for­mans ucie­le­śnia myśli o ich przy­szłej, poten­cjal­nej ewolucji.W 2021 roku zade­biu­to­wa­ła w Dan­za Urba­na z The Game We Play, cho­re­ogra­ficz­nym śledz­twie wokół tema­tu zaba­wy oraz z INVI­SI­BI­LIA dzię­ki nagro­dzie Ban­do Abi­tan­te przy­zna­wa­nej przez Com­pa­gnia Vir­gi­lio Sie­ni. W 2023 roku zre­ali­zo­wa­ła spek­takl elec­tri­ca /ecosi’stɛma/ w Spa­zio Kor, w ramach sezo­nu kura­to­ro­wa­ne­go przez Chia­rę Ber­sa­ni i Giu­lię Tra­ver­si. Za swo­je nowe bada­nia Pla­ce­bo Dan­ces zosta­ła wybra­na do Boar­ding Pass Plus Dan­ce 2023, gosz­czo­ne mię­dzy inny­mi na rezy­den­cji na Moving in Novem­ber Festi­val (Hel­sin­ki) i San­tar­can­ge­lo Festi­val. W 2024 roku zna­la­zła się na liście FON­DO – dla wscho­dzą­cych kre­atyw­no­ści nomi­no­wa­nych przez San­tar­can­ge­lo Festival. 

[English ver­sion]

PLA­CE­BO DAN­CES
con­cept and rese­arch queries: Fla­via Zaga­nel­li
per­for­mers: Maria Dur­bà, Lucre­zia Rosel­li­ni, Fla­via Zaga­nel­li
music: Krzysz­tof Baginski

Join us for an open rehe­ar­sa­l/work-in-pro­gress per­for­man­ce by Fla­via Zaga­nel­li, who, toge­ther with Maria Dur­bà, Lucre­zia Rosel­li­ni and Krzysz­tof Bagin­ski, have been wor­king in Uto­pia Home on a per­for­man­ce who­se pre­mi­se is based on expe­rien­cing a clo­se rela­tion­ship with the audien­ce, sha­ring spa­ce, and seeking a deep con­nec­tion that rele­ases the power of eroticism.

PLA­CE­BO DAN­CES is an arti­stic inve­sti­ga­tion aro­und Ple­asu­re. An open-ended rese­arch acti­vi­ty born out of the arti­st’s per­so­nal need – to stu­dy the body from the per­spec­ti­ve of ple­asu­re and joy, in oppo­si­tion to per­ce­iving and cate­go­ri­zing it in terms of dyna­mics, (hyper)productivity or aesthe­tics. Fla­via Zaga­nel­li­’s per­so­nal inte­re­sts have been fur­ther fueled by readings as well as by the inten­si­fy­ing con­tem­po­ra­ry poli­ti­cal move­ments that focus on ple­asu­re as an object of poli­ti­cal cla­ims. In Pla­ce­bo Dan­ces, ple­asu­re is both a dri­ving for­ce and a method of rese­arch: it is a con­tri­bu­tor as well as a tool of the work, tho­ugh no lon­ger neces­sa­ri­ly its goal. The pur­su­it of ple­asu­re is a ten­den­cy, an inc­li­na­tion, an atti­tu­de toward a sta­te of recep­ti­vi­ty, con­nec­tion, admi­ra­tion, repo­se and deli­ght. Ple­asu­re is the­re­fo­re not a goal to be conqu­ered, but is a sta­te to be welco­med, a jour­ney to be under­ta­ken. Ple­asu­re in „Pla­ce­bo Dan­ces” is under­sto­od in a bro­ad, hybrid and flu­id sen­se, loca­ting itself betwe­en ero­ti­cism, soma­tics, aro­usal as well as deep rest. It is a mul­ti­pli­ci­ty of sta­tes that inter­min­gle with each other witho­ut spe­ci­fic need.

“Pla­ce­bo Dan­ces” is a spa­ce of inve­sti­ga­tion aro­und ple­asu­re, a pla­ce that relies on the power of the pla­ce­bo effect. Can a dan­ce trig­ger a sta­te of gra­ce in the body of tho­se who per­form it and tho­se who obse­rve it? “Pla­ce­bo Dan­ces” leans, tilts, tips over onto open­ness, con­nec­tion and enchant­ment, which can foster ple­asu­re towards one­self and others whi­le questio­ning the posi­tio­ning of our bodies into the world. In “Pla­ce­bo Dan­ces” – wri­tes Fla­via Zaga­nel­li – we seek postu­res sha­ken by desi­re that gen­tly disrupt the body and make it waver, to find an ero­tic clo­se­ness of our being in the world. Here, ple­asu­re is salva­tion in times of catastrophe.

The pre­mie­re of PLA­CE­BO DAN­CES will take pla­ce in July, as part of the San­tar­can­ge­lo Festi­val 2025.

The open rehe­ar­sals will be held on June 13, 2025 three times: at 17:00, 18:30 and 20:00. 
Venue: House of Uto­pia, Os. Szkol­ne 26A, Kra­kow
regi­stra­tion: rezerwacja@domutopii.pl

The resi­den­cy is reali­zed with the sup­port of: San­tar­can­ge­lo Festi­val, the Ita­lian Cul­tu­ral Insti­tu­te in Kra­kow and the Ita­lian Mini­ste­ro degli Affa­ri Este­ri e Coope­ra­zio­ne Internazionale. 

FLA­VIA ZAGA­NEL­LI is a dan­ce artist and per­for­mer. She tra­ined inde­pen­den­tly by col­la­bo­ra­ting with inter­na­tio­nal arti­sts betwe­en Ita­ly and Euro­pe, and then gra­du­ated from Tanz­fa­brik in Ber­lin and Smash#9. Her rese­arch has an inter­di­sci­pli­na­ry appro­ach and focu­ses on hybrid forms and col­la­bo­ra­ti­ve pro­ces­ses. Her works – “The Game We Play”, “INVI­SI­BI­LIA” (2021), “electrica/ecosi’stɛma/” (2023) – have been pre­sen­ted in the­atres and festi­vals aro­und Ita­ly. Her last rese­arch, “Pla­ce­bo Dan­ces”, was selec­ted for Boar­ding Pass Plus Dan­ce 2023. In 2024, she was shor­tli­sted for FON­DO, a sup­port network for emer­ging creativity.